The Roses of Heliogabalus

سلام

تصویر بالا رو دقت کنید.

چه لذتی می برنند در غرق شدن تو شکوفه ها.

تصویر جالب و دلنشینی بود و خیلی دوست داشتم من هم با اون ها همراه بودم.بعضی از تابلوهای نقاشی اینطورند.رویایی رو نشون می دند که عجیب دلنشینند.

امروز آمار بازدید های صفحه رو نگاه می کردم و خوب معلومه دوستان پیگیر اینجا تشریف بردند خانه پدری و ...الخ.

احساس بهتری کردم که خوب تقریبا دوستان همیشگی هنوز اینجااند و سر می زنند.مطالب انگل شناسی یا خیلی اختصاصی اند و به درد اینجا نمی خورند یا اونقدر چیپ و کلی اند که گزاشتنشون فایده ای نداره.

برای همین بعد یک مدت می بینی صفحه مثل مردابی شده که اگر بخواهی زنده بمونه باید با دست کمی آب روی اون رو تکون بدی.

خیلی بده که زلالی برکه ها به برخی اجازه این رو می ده که از آبش بخورند و دست آخر با معذرت خرابکاری کنند و برند که البته این خصوصیت مردم قدر نشناس ماست.

کتاب جامعه شناسی نخبه کشی رو بخونید.بدردمون می خوره.می فهمیم چجور ملتی هستیم.

امسال هم داره تموم میشه و خوب سال پر چالش و بی چالشی بود!! همش تو حالت گاز و کلاج گذشت و ترمز های یکباره و نشد که بیفتم تو جاده مستقیم و صافی که بشه با دنده سبک راحت و نرم حرکت کنم و شاید برم و برم  و برم و ....برم.

شاید باید جاده رو عوض کرد و شایدم باید تخت گاز ترمز برید و رفت تا ته دره.

گاهی عمری تو ترافیک روندن باعث میشه پشت چراغ قرمز اول بمونیم که بمونیم.

بهتره گاهی هم پیاده شد و تماشا کرد و دید که جلوتر از چراغ قرمز هم چیزی جز بن بست نیست و بهتره پیاده راه بیفتی بری و بری که شاید برسی به اونجایی که فکر می کنی باید برسی.

و شاید هم دیگه نری و همون جا تموم کنی این هجرت مدام خودت رو و دیگه نباشی مسافر همیشگی شب های دراز.

شاید.

و شاید هم نه.

امیدوارم سال پیش رو که تقویمی از لحضات عمر ما خواهد بود فرصت بهتر شدن باشه و البته برسید به مقصدتون که آرزوی من برای دوستان همیشگی ام هستش.

زندگیتون پر از شکوفه.و غرق شید در شادی های زندگی.

و مثل همشه.

شاید تا بعد.