روی بچه خم شدم و نگاهش کردم ولی چیزی که دلم میخواست این بود که بتوانم داخل جمجمه اش را نگاه کنم تا ببینم آیا شر یا بی رحمی یا تعصب یا سادیسم یا بی اخلاقی درش هست یا نه. یک انسان جدید. هیچ حسی ندارم که مال من است.

این فکر که ما با این بچه یک بنای یادبود پوچ برای رابطه ی عاری از شورمان ساخته ایم از ذهنم بیرون نمیرود_ ما برای چیزی نماد ساخته ایم که ارزش نماد پردازی ندارد: بنایی دیوانه از گوشت که با نسبتی مساوی با عشق در حال کوچک شدن مان بزرگ میشود تا اینکه بمیرد.

| کتاب: #جز_از_کل | #استیو_تولتز | برگردان: #پیمان_خاکسار | انتشارات: #چشمه| صفحه:۲۶۳ 

سلام

مطلب بالا رو از کانال کتابخانه گزاشتم.البته اینکه دربست بشه قبولش کرد کمی جای تردید و بحث داره.

من هم فکر نمی کنم بچه های ما بنای یادبود ما باشند. واین دقیقا چیزی که تو کشور ما هدف بچه آوردنه.

99 درصد ما ایرانی ها کمبود هامونو تو بچه ها مون می خواهیم جبران کنیم.اگر خودمون فلان نشدیم یا فلان کار رو نکردیم می خواهیم اون انجام بده که البته بیشتر وقت ها این طور نمیشه.

مطلب جای بحث داره و این جا محلش نیست.مطلب پایین رو از کتاب جالبی از جناب حسین پور گزاشتم.البته با خیلی از مطالب ارایه شده تو کتاب موافق نیستم و اون رو طنز نمی دونم.

نویسنده روش جالبی رو برای القا عقایدش انتخاب کرده ولی خوب خواننده خودش هم باید فکر کنه!!

ولی خوب جالبه .

چند صفحه از کتاب رو گزاشتم.هر جا گشتم لینک های دانلود کتاب کار نمی کرد براتون بزارم.

نمی دونم چی بگم.شاد باشید.جمعه خوبی داشته باشید.

نمی دونم.

فقط امیدوارم زندگی براتون آسون بگیره.

همین .

تا بعد.

این کتاب هذیان‌ها و خزعبلات یک گوساله است که مجموعه‌ی پرت و پلاهای پدربزرگش را که مدام عرق ینجه می‌خورد و دم‌دمای غروب آفتاب آروغ می‌زند و یونجه نشخوار می‌کند به خورد ما داده است. 

بسیاری از موجودات گوساله به دنیا می‌آیند و گاو از دنیا می‌روند

اگر می‌خواهید مسائل مطرح شده در این کتاب را  به آدم‌ها نسبت دهید، اگر می‌خواهید نکته‌ها، عقده‌ها، دغدغه‌های فکری و ذهنی، اجتماعی و سیاسی بشر امروز را به این کمیک‌ها بچسبانید، عمیقاً در اشتباهید و دقیقاً شما نیز مانند یک گوساله عمل کرده‌اید.

کتاب «من گوساله‌ام» نوشته‌ی بزرگمهر حسین‌پور، مجموعه‌ی کمیک استریپ‌هایی از زندگی فلسفی یک گاو و نوه کنجکاوش است. نویسنده معتقد است: «هر گاوی که عمیقا بفهمد چقدر گاو است، در دم آدم خواهد شد و هر گاه آدمی زیادی بفهمد که آدم است، در دم گاو خواهد شد!» کتاب حاضر دارای 63 کمیک استریپ است که در گذشته به شکل هفتگی طی چند سال در هفته‌نامه‌ی «چلچراغ»، منتشر می‌شد. 
در مقدمه‌ی اثر می‌خوانیم: «اگر می‌خواهید مسائل مطرح شده در این کتاب را به آدم‌ها نسبت دهید، اگر می‌خواهید نکته‌ها، عقده‌ها، دغدغه‌های فکری و ذهنی، اجتماعی و سیاسی بشر امروز را به این کمیک‌ها بچسبانید، عمیقا در اشتباهید و دقیقا شما نیز مانند یک گوساله عمل کرده‌اید. این کتاب هذیان‌ها و خزعبلات یک گوساله است که مجموعه‌ی پرت و پلاهای پدربزرگش را که مدام عرق ینجه می‌خورد و دم‌دمای غروب آفتاب آروغ می‌زند و یونجه نشخوار می‌کند به خورد ما داده است. وقتی به‌عنوان ناظر خواستم مقدمه‌ای بر این کتاب بنویسم مطمئن شدم که واقعا اینکه «بسیاری از موجودات گوساله به دنیا می‌آیند و گاو از دنیا می روند.

این محاورات در برخی داستان ها به شدت فلسفی و عمیق اند؛ آن جا که گوساله به اتفاق یک کره الاغ روی یک بلندی پرتگاه نشسته اند و کره الاغ خطاب به گوساله می گوید:«پدربزرگم می گوید هروقت احساس کردی در مقابل حیوانات دیگر «کوچک» به نظر می آیی، بیا و از بالای این تپه ها به آن ها نگاه کن! آن وقت آن ها کوچک می شوند و تو بزرگ!»
در ابتدای این کتاب با عنوان «مقدمه ای در مذمت گوسالگی» می خوانیم: 
اگر می خواهید مسائل مطرح شده در این کتاب را به آدم ها نسبت دهید اگر می خواهیدنکته ها، عقده ها٬ دغدغه های فکری و ذهنی٬ اجتماعی و سیاسی بشر امروز را به این کمیک ها بچسبانید عمیقا در اشتباهید و دقیقا شما نیز مانند یک گوساله عمل کرده اید. این کتاب هذیان ها و خزعبلات یک گوساله است که مجموعه پرت و پلا های پدربزرگش را که مدام عرق یونجه می خورد و یونجه نوشخوار می کند به خورد ما داده است٬ وقتی به عنوان ناظر خواستم مقدمه ای بر این کتاب بنویسم مطمئن شدم که واقعا اینکه «بسیاری از موجودات گوساله به دنیا می آیند و گاو از دنیا می روند» چقدر غلط است و باید به جای «بسیاری» کلمه «معدودی» را گذاشت تا مفهوم کلام درست بیان گردد و البته من بسیار خوشحالم که اینچنین نیستم.
امضا: الاغ»

این کتاب، پرسش های یک گوساله کنجکاو از پدربزرگش است که مخاطب را نیز درگیر این پرسش ها می کند و این گونه به جذابیت اثر می افزاید. «من گوساله ام» بر پایه محاوره می چرخد اما توانایی نگارنده در پرداخت کارتونی تصاویر، این کتاب را دلچسپ و در ذهن، ماندگار می سازد. دیالوگ هایی که در قالب پرسش و پاسخ عرضه شده، تداعی کننده شرایطی هستند که در جامعه با آن ها روبرو می شویم. سوالاتی که حسین پور از زبان گوساله و پاسخ هایی که از دهان پدربزرگ می گوید، دغدغه های ذهنی یک کارتونیست است که گاه پیوند جالبی با رخدادهای روزمره جامعه خود دارد.
در قسمت پنجاهم این کتاب با عنوان «نامه پدربزرگ به گوساله» می خوانیم:
سلام بر گوساله عزیزم
ای پسر جان، هیچ می دانی که ما گاو ها چقدر گوساله بودیم؟ یادت می آید که من چقدر حرف های احمقانه به تو گوساله می گفتم؟ آه... من چقدر در احمقی فرو رفته بودم، آخ... ببخشید.
بله ... من چقدر در احمقی فرو رفته بودم و چقدر نا آگاهانه حرف هایی نشخوار می کردم که بوی یونجه گندیده می داد. من چقدر نابخردانه تو را که نسل جوان گاوها بودی و در واقع یک گوساله ساده لوح بودی را تحریک کردم که بیایی و دنبال من برویم ته مزرعه و نزدیک غروب آفتاب حرف هایی از دهان من بشنوی که نه من آنها را می فهمیدم و نه تو عقلت می رسید که آنها را بفهمی و ما فقط تحت تاثیر باد! گول خورده بودیم. حالا من، گاو پیر چروکیده پلاسیده احمق، تو را فریب دادم و دم پرچین ها و غروب و کلا هرچی بهت گفتم احمقانه بود. لذا تو ای گوساله... دیگر حرف های من را باور نکن و مثل یک گاو اصیل برو و هرچه خرها می گویند گوش بده.
امضا: پدر بزرگ»

و همچنین در قسمت پنجاه و دوم با عنوان «جواب گوساله به نامه پدربزرگ» می خوانیم:
«سلام بابابزرگ
نامه شما رسید و با اینکه بد خط نوشته بودید و خطتان عین خودتان نبود، از پندهایتان درس عبرت گرفتم. با اینکه هنوز ننوشته اید که کجایید ما خوشحالیم که زنده اید، چون اگر مرده بودید که نامه نمی نوشتید. اصلا نگران ما نباشید چون از وقتی شما رفتیدآقا کلاغه همش مواظب ما هست و از بس من را دوست دارد یک لحظه هم مرا تنها نمی گذارد و حتی من را «پسرم» صدا می کند و البته من نمی توانم بفهمم چطور می شود من پسرش باشم.
در ضمن پس از خواندن نامه شما فهمیدم چقدر اشتبا ه کردم و همش دم غروب آفتاب از شما هی سوال کردم و شما مجبور شدید هی جواب من را بدهید و من را گمراه کنید. سگ و شتر و بز هم سلام رساندند. در ضمن من پند شما را آویزه گوش کردم و هرچه خر ها می گویند را گوش می کنم.
امضا: گوساله»

گاهی بی هیچ بهانه ای کسی را دوست داری،
اما گاهی با هزار دلیل هم نمی توانی
یکی را دوست داشته باشی!

" آنا گاوالدا "

دانلود با لینک مستقیم 

یا 

دانلود با لینک مستقیم

پسورد : www.mihandownload.com

من او را دوست داشتم

آنا گاوالدا

الهام دارچینیان

کلوئه زنی است که عاشق شوهرش می باشد و به خاطر او همه کار کرده اما اکنون شوهرش او و دو دختر کوچکش را ترک کرده و همراه با معشوقه اش رفته است .

کلوئه نزد پدرشوهرش می رود و پدر شوهر از عشق خود می گوید از زنی که عاشقش شده اما به خاطر خانواده اش از عشق او دست کشیده . کتاب مکالمات کلوئه و پدرشوهرش هست . در این باب که اگر بعد از ازدواج عاشق شدیم ماندن صحیح تر است یا رفتن . پدر شوهر کلوئه معتقده این موضوع به نفع کلوئه هست چون اون دختر خوبیه زنی که از صمیم قلبش عاشق و فداکاره و لیاقتش بیشتر از زندگی در کنار مردی هست که از صمیم قلب عاشقش نیست و می تونه راحت اون رو ترک کنه .

خیلی ها عقیده دارند که خانم گاوالدا این کتاب را بر اساس زندگی شخصی خودش نوشته  چون اون خودش هم در حالی که دو فرزند داشته از شوهرش طلاق گرفته و زندگی زناشویی بی ثباتی داشته .

قسمت های زیبایی از کتاب

از نبود پدرشوهرم استفاده می کنم تا تلفن همراهم را چک کنم. 
نه زنگی ، نه پیامی .
بله هیچ چیز ...
چه احمقم...
چه احمق ...

باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد . آن قدر که اشک ها خشک شوند ، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد . به چیز دیگری فکر کرد . باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد .

چه قدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد ؟ و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت ؟

زندگی همین است ... اراده راسخ تان را در ترک سیگار تحسین می کنید و بعد یک صبح سرد زمستان تصمیم می گیرید چهار کیلومتر پیاده بروید تا یک پاکت سیگار بخرید . مردی را دوست دارید ، از او دو بچه دارید و یک صبح زمستانی ، در می یابید که او خواهد رفت چون زن دیگری را دوست دارد .

عادت ندارم گذشته رامرور کنم ، انگار احساس مرگ به من هجوم می آورد ...

آدمی همیشه از غم و اندوه کسانی می گوید که می مانند ، اما تا به حال درباره آنان که می روند فکر کرده ای ؟

شهامت از آن آنان است که خودشان را یک روز صبح در آینه نگاه می کنند و روشن و صریح این عبارت را به خودشان می گویند ، فقط به خودشان : "آیا من حق اشتباه کردن دارم ؟" فقط همین چند واژه ...
شهامت نگاه کردن به زندگی خود از رو به رو ... و هیچ هماهنگی و سازگاری در آن ندیدن . شهامت همه چیز را شکستن ، همه چیز را زیر و رو کردن ...
به خاطر خودخواهی؟ خودخواهی محض ؟ البته که نه ، نه به خاطر خودخواهی .. پس چه ؟ غریزه بقا ؟ میل به زنده ماندن ؟ روشن بینی ؟ ترس از مرگ؟
شهامت با خود رو به رو شدن . دست کم یک بار در زندگی . رو به رو با خود . تنها خود . همین . 
"حق اشتباه" ترکیب بسیار کوچکی از واژه ها ، بخش کوچکی از یک جمله ، اما چه کسی این حق را به تو خواهد داد ؟
چه کسی جز خودت؟

او را بیشتر از هر چیزی در این دنیا دوست داشتم . بیش از هر چیزی ... نمی دانستم آدم می تواند تا این حد دوست داشته باشد ...

وقتی با او بودم احساس می کردم آدم خوبی هستم ... حتی ساده تر از خوب بودن . انگار تا پیش از آن نمی دانستم می توانم آدم خوبی باشم . آن زن را دوست داشتم . آن ماتیلد لعنتی را ، زنگ صدایش را ، روح و جانش را ، خنده هایش را ، شیوه نگاهش را به زندگی ، یک جور پوچی آدم هایی که زیاد به این سو و آن سو می روند .

ترجیح می دهم تو امروز خیلی رنج بکشی تا این که همه عمرت ، همیشه کمی رنج بکشی .

زندگی حتی وقتی انکارش می کنی ، حتی وقتی نادیده اش می گیری ، حتی وقتی نمی خواهی اش از تو قوی تر است . از هر چیز دیگری قوی تر است . آدم هایی که از بازداشتگاه های اجباری برگشته اند دوباره زاد و ولد کردند . مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند ، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه هاشان را دیده بودند ، دوباره به دنبال اتوبوس ها دویدند ، به پیش بینی هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند . باور کردنی نیست اما همین گونه است . زندگی از هر چیز دیگری قوی تر است .

به خودمان فشار می آوریم با قدرت حرف می زنیم که چه ؟ و چرا ؟ و بعدش چه ؟ الان سیلوی که پل به خاطرش در گوشه اتاق مرد چه شده است ؟ الان چه حال و روزی دارد ؟

و آن جا بود که درهم شکستم . اصلا انتظارش را نداشتم مثل ابر بهار گریه کردم . من ... این بچه ، پسر من بود . من باید پلوورش را بر می داشتم و کلاهش را سرش می کردم . بله من باید این کارها را می کردم . می دانستم ماتیلد دروغ می گوید . کور که نبودم ! خوب می دانستم دروغ می گوید . چرا این طور دروغ می گفت ؟! چرا دروغ گفته بود ؟ آدم حق ندارد چنین دروغ هایی بگوید !... به هق هق افتاده بودم . دلم می خواست به او بگویم ...
صندلی اش را عقب کشید ، گفت : تنهایت می گذارم ، من گریه هایم را کرده ام . بسیار گریه کرده ام .

-دیگران هم صد بار گفته اند. به چیز دیگری فکر کن. زندگی ادامه دارد. به دخترهایت فکر کن. حق نداری خودت را وا نهی. تکانی به خودت بده.

بله می دانم٬ خوب می دانم٬ اما مرا بفهمید. نمی توانم.

وانگهی زندگی٬ معنای زندگی کردن چیست؟ یعنی چه؟

بچه هایم؟ چه دارم به آن ها هدیه کنم؟ مادری که خود لنگ می زند؟ دنیایی وارونه؟

از تمام وجود مایه می گذارم٬ صبح ها از خواب بیدار می شوم٬ لباس می پوشم٬ به آن ها لباس می پوشانم. غذا می دهم. تا شب مراقب شان هستم. آن ها را می خوابانم و پیشانی شان را می بوسم. می توانم٬ از عهده این کار برآیم. تا این حد را همه می توانند. اما بیش تر از این نه.لطف و محبتی که زندگی بخش است٬ نه نمی توانم. بیش از این نه.

- همیشه وارونه عمل کرده ام٬ نه؟ همین الان هم این ساندویچ مسخره را وارونه گرفته ام؟

شلوارش پر از سس مایونز شده بود.

- کلوئه؟

- بله؟

- لطفا غذا بخور... مرا ببخش که مانند سوزان با تو حرف می زنم اما از دیروز هیچی نخورده ای...

-نمی توانم.

دوباره بذله گویی را شروع کرد.

- به هر حال چطور می توانی همچین چیز مزخرفی را بخوری؟! چه کسی می تواند بخورد؟ بگو٬ چه کسی؟ هیچ کس!

سعی کردم لبخند بزنم.

- خب اجازه می دهم فعلا رژیمت را نگه داری اما امشب٬ تمام! امشب شام را من درست می کنم و تو مجبوری افتخار خوردنش را به من بدهی. قبول؟

-قبول.

- و این؟ این غذای فضایی را چطور می خورند؟

منظورش سالاد عجیب غریبی بود که در یک ظرف پلاستیکی ریخته بودند.»

«هوس سیگار کردم. ابلهانه بود سیگار نمی‌کشیدم. بله اما حالا دلم می‌خواست، زندگی‌ همین است...ارادهٔ راسختان را در ترک سیگار تحسین می‌کنید و بعد یک صبح سرد زمستان تصمیم می گیرید چهار کیلومتر پیاده بروید تا یک پاکت سیگار بخرید. مردی را دوست دارید، از او دو بچه دارید و یک صبح زمستانی، در می یابید که او خواهد رفت چون زن دیگری را دوست دارد.

شهامت از آن آنان است که خودشان را یک روز صبح در آینه نگاه می کنند و روشن و صریح این عبارت را به خودشان می گویند، فقط به خودشان : "آیا من حق اشتباه کردن دارم؟" فقط همین چند واژه ...شهامت نگاه کردن به زندگی خود از رو به رو ... و هیچ هماهنگی و سازگاری در آن ندیدن. شهامت همه چیز را شکستن، همه چیز را زیر و رو کردن...به خاطر خودخواهی؟ خودخواهی محض؟ البته که نه، نه به خاطر خودخواهی... پس چه؟ غریزه بقا؟ میل به زنده ماندن؟ روشن بینی؟ ترس از مرگ؟
شهامت با خود رو به رو شدن. دست کم یک بار در زندگی. رو به رو با خود. تنها خود. همین...

در خانه من، ابراز احساسات، بوسیدن و در آغوش گرفتن، مانند نفس کشیدن بدیهی و ضروری است.زندگی حتی وقتی انکارش می کنی، حتی وقتی نادیده اش می گیری، حتی وقتی نمی خواهی اش از تو قوی تر است. از هر چیز دیگری قوی تر است. آدم هایی که از بازداشتگاه های اجباری برگشته اند دوباره زاد و ولد کردند. مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه هاشان را دیده بودند، دوباره به دنبال اتوبوس ها دویدند، به پیش بینی هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند. باور کردنی نیست اما همین گونه است. زندگی از هر چیز دیگری قوی تر است. باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد. آن قدر که اشک ها خشک شوند، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد. به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد. چه قدر باید بگذرد تا آدمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چه قدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟»

«... پسر قانع خوبی بودم: در همه آن روزهای تهی خود را فریب می دادم. از خواب برمی خاستم، مثل همیشه خوب غذا می خوردم، با همکارانم به کافه می رفتم، با برادرانم مثل گذشته به آسودگی می خندیدم، اما کوچیکترین، کوچیکترین تلنگری از سوی آنها کافی بود تا به تمامی بشکنم.
اما خودم را گول می زدم، شجاع نبودم، احمق بودم، چون فکر می کردم او برمی گردد. به راستی فکر می کردم برمی گردد. هیچ برگشتی در کار نبود، حقیقت این بود که قلب من یکشنبه روی سکوی یک ایستگاه قطار هزار تکه شده بود. نمی توانستم تکه ها را جمع و جور کنم. به این ور آن ور می خوردم، به هر سو پناه می بردم، هر سو که بود. سالهایی که پس از آن آمد و رفت هیچ تاثیری به حالم نداشت. برخی روزها تعجب می کردم، به خود می گفتم: عجب… عجیب است… فکر کنم دیروز اصلا به او فکر نکردم… و به جای آن که به خود تبریک بگویم از خود می پرسیدم چطور ممکن بوده، چطور می توانستم یک روز بی فکر کردن به او زندگی کنم. از همه بیشتر نامش عذابم می داد و دو یا سه تصویر مشخصی که از او در یاد داشتم همیشه همان تصاویر.
درست است صبح ها پاهایم را روی زمین می گذاشتم غذا می خوردم، خودم را می شستم، لباس می پوشیدم و کار می کردم. گاهی با دخترها طرح دوستی می ریختم، گاهی، اما هیچ لطفی نداشت. احساساتم به صفر رسیده بود.
تا اینکه که انگار شانس به من رو کرد، گرچه برایم بی اهمیت بود. زن دیگری با من آشنا شد، زنی بسیار متفاوت که عاشق من شد. زنی که نام دیگری داشت و تصمیم گرفته بود از من مردی کامل بسازد. بدون آنکه نظر مرا بپرسد از من مردی متعادل ساخت و پس از کمتر از یک سال بعد از نخسین بوسه با من ازدواج کرد... او را نوازش می کردم اما ذهنم سرگرم هذیان های خودش بود....موهایش را نوازش می‌کردم.. در میان موهایش در جست و جوی عطر دیگری بودم......
این داستان زندگی من بود تا اینکه هفته گذشته او نامش را پشت تلفن گفت:
- "هلنا هستم"... می خواهی برای آخرین بار مرا ببینی؟
- بله می شود گفت می خواهم برای آخرین بار ببینمت...»

-اه! چرا مثل بچه ها گل رو روی میز گذاشتی؟ این چه غذاییه؟ اصلا تو غذا پختن بلد نیستی. من هیچ زنی رو ندیدم که مثل زن احمد غذا بپزه!

در حالیکه زدن یک لبخند محبت آمیز یا گفتن دو کلمه "متشکرم عزیزم" به هیچ وجه کار دشواری نبوده که آقا تا این درجه در بکار بردن آن خساست به خرج داده است.

راستی آیا شما تصور می کنید تنها همین طرز رفتار حتی اگر یکبار هم از جانب شوهری نسبت به همسرش اعمال شود کافی نیست که برای همیشه آتش محبت را در دل او خاموش کند؟

| کتاب: #تقلید_زندگی | #هوشنگ_مستوفی| ترجمه: - | انتشارات: #اشرافی چاپ سال ۱۳۴۵ | صفحه: 123| برگرفته از نسخه: چاپی |

جنبش ۱۵ دقیقه مطالعه در روز. 
| #کتابخانه | #جامعه_شناسی | #زنان | #زناشویی |

@ketabkhaneh_channel

سلام

چند روز پیش یکی از دوستان تو تلگرام ازم سوالی کرده بود.

در مورد برخی نکات اپیدمیولوژیکی لیشمانیا.

خوب اون موقع من به کتاب دسترسی نداشتم و جواب همکارمون رو با استدلالات خودم دادم.

روز بعد مطلب رو از روی کتاب هم در آوردم.

برای خودم جالب بود که میشه با تجزیه و تحلیل هم به نتایجی رسید.

این پرسش و پاسخ رو گزاشتم .بد نیست مطلب .حتما انگل شناسا بخونند.

پایین هم مطلبی در مورد پالئوپارازیتولوژی و کارهای زیبای دکتر مولوی مطلبی گزاشتم.

شاد باشید.

واقعا از ته دل می گم که وگرنه زندگی بدون احساس شادی و آرامش جهنمی بیش نیست.

تا بعد.

سوالات :

-چرا در سالک روستایی انسان نمیتواند مخزن باشد ،ولی در سالک شهری انسان مهمترین مخزن است؟

-تغییرات فصلی موارد بیماری سالک از نظر اپیدمیولوژی در کدام نوع واضح تر است؟

-به نظر شما چه عواملی باعث شده امروزه علی رغم بهبود شرایط بهداشتی آلودگی ب شپش ها در شهر ها افزایش یابد؟

  پاسخ اول:

خیلی کلی بخواهیم بگوئیم تو اپیدمیولوژی این بیماری ها و اصلا اساس اینکه اومدن به صورت قرار دادی کلمات شهری و روستایی رو لحاظ کردند خیلی چیزها دخیل هستش.اول از همه ماهیت زخم که تعیین کننده الگوی نحوه انتقال اونه.اصلا من خودم بارها فکر کردم که چرا موارد احشایی مربوط به لیشمانیا تروپیکا گزارش شده.می دونید ماهیت عفونی تر بودن و در دسترس تر بودن ضایعه در نوع روستایی همراه با الگوی محیط زیست همه و همه دست بدست هم می دند تا مخازن بیشترین شانس شکل گیری رو داشته باشند.اصلا مخزن کی ایجاد میشه؟وقتی الگوی توسعه بیماری قابلیت پراکندگی اون رو اجازه بده و در نتیجه همه عوامل بالا سبب میشه تو لیشمانیازیس جلدی ناشی از لیشمانیا ماژور یعنی نوع روستایی جوندگان فرصت این رو پیدا کنتد تا مخزن بشند.بر همین اصل تو نوع شهری کوچکتر بودن ضایعه هر چند مزمن تر و مهمتر از همه الگوی جمعیت آلوده سبب می شه ما به عنوان مخزن عمل کنیم و فرصت مخزن بودن به جاندار دیگه ای داده نشه.و شاید علاوه بر همه موارد فوق خود ساختار انگل هم نقش داشته باشه.اگر از نظر مورفولوژی شکل پروماستیگوت رو تو این دو فرم مقایسه کنید تفاوت قابل ملاحضه و مشهودی می بینید که خودش می تونه در مستعد و مخزن بودن میزان و حتی تمایل به احشایی شدن دخیل باشه.
به نظر من تغییرات فصلی تو فرمی واضح تره که تاثیر بیشتری بر روی مخزن می زاره.فصول آب و هوایی و تغییرات اون تاثیر زیادی روی جمعیت جوندگان داره و پس به نظر من بر بروی لیشمانیازیس نوع روستایی تاثیر بیشتری داره.به عبارتی با بروز فصل مناسب برای تکثیر مخزن یعنی جونده احتمال بیشتری برای برقراری سیکل پشه و میزبان هست حال اونکه در نوع شهری حداقل مخزن یعنی انسان همواره شرایط رشد و نموش فراهم هست.
آلودگی به شپش چند فاکتور توش دخیله.خوب تراکم جمعیتی تو شهرهای مهاجر پذیر و حضور دانش آموزی که شاید حتی دو هفته هم حمام تشریف نبره !! باعث شده حتی وقتی فرزند شما تمام شرایط بهداشتی رو رعایت کنه باز هم احتمال آلوده شدنش باشه.حال چرا تو مناطق بالای شهر چنین مواری رخ می ده.چون شپش یکی از موارد فوق العاده در زمینه تکامل و تطابق پذیری .تو کتاب اولی که ترجمه کرده بودم انگل ها و گونه انسان مطلب جالبی در مورد شپش و نحوه تطابق و پراکندگی اون در بین قاره ها و میزبان ها ارایه کرده بود.اینکه شپش می تونه خودش رو به میزبان ها آداپته کنه.و این باعث میشه دختر بچه ساکن تو مناطق بالاشهری هم مبتلا بشه چطور.یک قمری آلوده به نوعی شپش می آید و سگ عزیز من رو آلوده میکنه و جناب شپش از روی بدن سگ به بدن ما منتقل میشه و الی آخر.

پاسخ دوم:

 در کتاب انگل لیشمانیا و لیشمانیوزها ی دکتر محبعلی  در جواب سوال دو همان چیزی را نوشته بود,که خدمتتان عرض کردم ولی کامل تر به این شکل که در صفحه ۲۰۱و ۲۰۲کتاب ذکر شده ：

"در نوع روستایی میزان شیوع بیماری تغییرات فصلی نسبتا واضحی دارد به طوری که در اغلب کانون های این بیماری در درماهه اول بهار تقریبا سالک حاد نیست.و کم کم مواری در ماه خرداد پیدا می شود و از شهریور به بعد به سرعت افزایش می یابد به طوری که در ماه آذر به حداکثر می رسد و سپس به تدریج پایین می آید و تا آخر اسفند به حدود صفر می رسد.در نوع شهری میزان شیوع بیماری تغییرات فصلی جزیی دارد به طوری,که تقریبا در تمام سال بیماری به یک میزان در جامعه مورد مطالعه موجود است ولی میزان بروز آن کاملا به موج همه گیری بستگی دارد."

و البته در صفحه ۱۷۶ این کتاب به نکته جالبی در مورد اینکه چرا انسان مخزن سالک نوع روستایی نیست اشاره کرده :
"به تازگی ثابت شده است که خون انسان از رشد انگل لیشمانیا ماژور در معده پشه خاکی ناقل جلوگیری می کند و انسان نمی تواند مخزن مناسبی برای انتقال انگل باشد که در صفحه ۱۸۶ کتاب مطلب فوق رو به مرجع زیر رفرانس داده：

Why is man an unsuitable reservoir for the transmission of leishmania major.Exp.parasitology.1996 

و این هم مطلبی در مورد کارهای بسیار زیبای جناب آقای دکتر استاد مولوی و موبدی عزیز.

شناسائی عوامل عفونت انگلی در بقایای به دست آمده از شهر سوخته

تحقیقات در شهر سوخته به شاخه های مطالعاتی دقیقی رسیده به نحوی که دانشکده بهداشت روی نمونه های بدست آمده از تدفین های انسانی و فضولات حیوانی در زمینه مطالعات باستان شناسی متمرکز شده است.

 به گزارش خبرنگار مهر، باستان شناسی در شهر سوخته فقط به منظور کشف اشیای تاریخی انجام نمی شود حتی مرمت آثار تاریخی و  مطالعه زوایای مختلف مردم شناسی در این شهر باستانی نیز بخشی ازکار آنهاست.

اکنون روش های پیچیده تر و مطالعات دقیق تری مانند آزمایشات مختلف مولکولی و استخراج DNA نیز بر روی یافته های  باستان شناسی انجام می شود که می تواند به بسیاری از ابهامات  وسوالات باستان شناسان پاسخ دهد.  در این میان تحقیقات انگل شناسی روی مدفوع حیوانات و خاک باقی مانده از استخوان تدفین های انسانی  نیز مورد توجه قرار گرفته است به نحوی که اکنون مهساسادات مکی یکی از دانشجویان دکترای رشته انگل شناسی پزشکی  روی نمونه های حاصل از حفاری این سایت در حال انجام پروژه تحقیقاتی است.

در این باره، غلامرضا مولوی دانشیار گروه انگل شناسی و قارچ شناسی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران و استاد راهنمای دانشجوی دکترای انگل شناسی پزشکی به خبرنگار مهر می گوید: تحقیقات باستان انگل شناسی در محوطه باستانی شهر سوخته و معدن نمک چهرآباد زنجان به صورت سیستماتیک انجام می شود و هردو مورد به عنوان طرح تحقیقاتی درگروه انگل شناسی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران در حال انجام است . انگل ها از جهات مختلف می توانند چگونگی رفتار و اوضاع اجتماعی یک جامعه را بیان کنند. برای مثال  در جوامعی که از نظر اقتصادی ضعیف هستند، انگل های منتقله از طریق گوشت حیوانات کمتر دیده شده یا اصلاً دیده نمی شود، در مناطقی که حیواناتی مانند گاو یا گوساله نگهداری می شود، یک نوع انگل به وفور دیده می شود  یا در جوامعی که گله‌داری می‌کنند و سگ گله با انسان ها در تماس نزدیک است ، انگل های قابل انتقال سگ سانان  منتقل می شوند.

 وی توضیح می دهد : هر انگل دارای چرخه  زندگی است که هر کدام از این چرخه های زندگی به عوامل اکوبیولوژیک زیادی وابسته هستند وهر کدام از این فاکتورها می تواند در انتقال آن انگل موثر باشد.

 می توان از روی اطلاعاتی که درباره نوع انگل بدست می آید، به باستان شناسان در دریافت اطلاعات تکمیلی کمک کرد. به عنوان مثال اگر انگلی را پیدا کنیم که انتقال آن ضرورت تماس فرد با فرد باشد می توان  اجتماع انسان ها را در یک نقطه جغرافیایی تصور نمود. همچنین شناسایی انگل منتقله از طریق ماهی در نقاطی که هم اکنون آثاری از محیط های آبی در آنجا وجود ندارد را می توان به وقوع تغییرات آب و هوایی و اقلیمی در جریان دوره های باستان مرتبط دانست.

با توجه به اینکه مطالعات بین رشته ای در دنیا از اهمیت زیادی برخوردار است، امروزه شاهد مراجعه فراوان از سوی متخصصین مختلف از جمله باستان شناسان کشور هستیم که باید به نحوی بتوانیم پاسخ لازم را به سوالات آنها دهیم.

در این باره نیز مهساسادات مکی توضیح می دهد و می گوید: باستان انگل شناسی یک شاخه میان رشته ای است باستان شناسان در ایران تا پیش از این به چنین مسئله ای توجهی نداشتند . حفاری ها به دلایل مختلف تاریخی و یا مرمت آثار باستانی و اهداف دیگری بوده است اما با کشف اسکلت  مردان نمکی در معدن نمک چهره آباد زنجان ، این مسئله مورد توجه قرار گرفت که می توان از نمونه های باستانی در شاخه بهداشت نیز استفاده کرد.

وی ادامه می دهد: تخصص ما انگل شناسی است اما حتماً میکروب شناسی، قارچ شناسی و رشته های دیگر نیز می‌توانند به صورت تحقیقات میان رشته ای با باستان شناسان همکاری داشته باشند. مقالاتی که در این زمینه در جهان چاپ شده نادر و منحصر به فرد است و از لحاظ کار آزمایشگاهی به دو بخش انگل شناسی کلاسیک و تکنیک های مدرن وابسته به استخراج DNA از بقایای بیولوژیک تقسیم می می شوند.

او درباره بررسی روی نمونه های یافت شده از شهر سوخته نیز می گوید: در تدفین اسکلت‌ها معمولا خاک ناحیه شکمی و لگنی به ویژه استخوان خاجی را مورد بررسی قرار می‌دهیم. خاک ناحیه شکمی  از این جهت مهم است که می تواند در بردارنده محتویات روده بزرگ باشد بنابراین می‌تواند  ما را در یافتن تخم انگل‌ها کمک کند.. نکته حائز اهمیت در این مطالعات حضور انگل شناس و یا فرد متخصص در زمان حفاری است تا نمونه گیری درست انجام شود.

مدفوع فسیل شده انسانی و حیوانی بهترین نمونه برای مطالعه  باستان انگل شناسی محسوب می شوند. همچنین تشخیص  یک انگل به خصوص در یک دوره زمانی خاص نشان دهنده قدمت آن در آن منطقه است و می تواند  رژیم غذایی ، وضع  بهداشت و احتمال مهاجرت افراد آن دوره  را توصیف کند. این تحقیقات هم اکنون در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران ادامه دارد.

منبع: مهر

تشخیص آلودگی انگلی در جمعیت انسانی و حیوانی دوران باستان

گروه انگل شناسی و قارچ شناسی دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران در مطالعه ای بعضی از آلودگی های انگلی در هزاره های گذشته در ایران و یک مورد مربوط به قرون وسطی در اروپا را تشخیص داد.

سلام

خیلی خوب.

بعد تو هیچکی تو دلم جا نشد بعد تو هیچکی حالمو درک نکرد...

این آهنگ جدید رضا صادقی رو دوست دارم.

امروز از بچه ها امتحان گرفتیم و رفت پی کارش این ترم هم.

پرونده اون هم بسته شد.ترم خوبی بود و تقریبا از نحوه ارایه مطلب راضی بودم.فقط فضایی که ایجاد شده بود کمی ناراحتم می کرد.

البته هر سری سر امتحان یک چیزی باید حال گیری کنه.

بعد امتحان یکی از خانم ها که بنده خدا دانشجوی منظمی هم بود اومد سراغم که استاد من 5 دقیقه دیر رسیدم و راهم ندادند و اینکه خونده بودم و با یه بچه و چه سختی درس خوندن و الخ.

بچه های من طبقه سوم امتحام داشتن و بچه های گروه همکار طبقه دوم و اون منو ندیده بود وگرنه یک جور می زاشتمش سر امتحان.رفته بود سراغ همکار طبقه دوم و بعد امتحان تازه من رو دید.

گفتم بیا بریم پیش مدیر گروه که از قضا همون کسی بودند که من به جای ایشون این ترم ها جور کشیدم و ببینم چه کار می شه کرد .

یک هوچی بازی در آورد که خانم نمی شه و بفرمایید برید تابستون بگیرید و نمی دونید یک دیوونه بازی که خانم بنده خدا زد زیر گریه.

که دیگه وا نایستادم و اومدم بیرون.حتی همکار نازنین جواب خدا حافظیمو نداد و بجاش همکارش خداحافظی کرد.

بعضی ها خیلی بی ظرفیتند.

به قول برادرم آدم های کوچیک این طورند.بزرگی به مدرک گرفتن و پولدار شدن و از این دسته خزعبلات نیست.

باید بزرگ باشی.طبعت بزرگ باشه.

باید بزرگی تو روحت باشه وگرنه با بدست آوردن موقعیت ها خودت رو بیشتر گم می کنی.

خوب من خارج از تعریف از خود تمام سعی ام رو می کنم  تا به بهترین شکل مطلب رو به بچه ها بگم و از طرفی برای امتحان هم بدونند چی بخونند.

برای همین یا نمره خیلی خوب می گیرند یا حداقل 10-12 رو می گیرند.

من هم طبق اصولی که دارم هیچ وقت دانشجویی رو نمی اندازم.یعنی تا حالا نینداختم.

به نظر من این جوون ها با اون همه مشکلات ریز و درشت و هزینه ای که برای تحصیل می پردازند و از طرفی مملکت بی آینده ای که معلوم نیست اصلا کاری پیدا خواهند کرد یا نه و به هر حال با تمام مشکلات حالا من استاد اگر عرضه داشته باشم در طول یک ترم باید بتونم حداقل یه جوری مطلبی رو که فکر می کنم به دردشون می خوره به خوردشون بدم .

حالا روز امتحان.

دیگه چی رو می خواهیم ثابت کنیم.یک ترم گذشته و من استاد نتونستم به اون فرد مطلب رو القا کنم حالا چی از جونش می خوام.

باور کنید خیلی دیدم که دانشجویی سر همین واحدی افتادن ترک تحصیل کرده.

حالا چون ما بچه ها رو نمی اندازیم کلی برامون تبلیغ شده بود و دانشجو ها رو که دید از کاه کوه می سازند  و به همین دلیل به تریش قبای همکار محترم بر خورده.

حسادت لعنتی زنانه.

از حسادت زن ها غافل نشید که وقتی در زنی این حس ایجاد بشه گاهی حتی مایل اند که طرف رو نیست و نابود کنند.

به هر حال خیلی بد رفتار کرد.به شکلی که تصمیم گرفتم حتی اگر صد من طلا هم بدند دیگه تو اون دانشگاه درس ندم.

این آخرین ترم بود.

راستش کار با موجودات انسانی خیلی سخته و باید وقتی با روح و روان افراد سر و کار داری خیلی دقت کنی.فقط درس دادن صرف نیست.باید واقعا استاد بشی.

خیلی خوب .این هم تموم شد.موقع بیرون رفتن هم یکی از خانم ها می خواست عکس بندازه باهام اول نمی خواستم بندازم بعد دلم سوخت انداختم .شمارم رو هم ده بیست نفری گرفتند برای التماس دعای نمره یا مثلا کار تحقیق.

البته من به همه نمره می دم و بیشتر وقت ها هیچ وقت نیازی به تماس نمیشه.

بماند.

به نظرتون متن پست قبلی چطور بود.

برای خودم جالبه.این روز ها کسی دیگه وبلاگ نمی خونه و اکثرا سراغ شبکه های دیگه رفتن با این حال هنوز دوستان مهربانی اینجا سر می زنند.

خوب شاید عادت کردید به اینجا؟!

حداقل یه نظری بزرارید بفهمم از مطلب خوشتون اومده یا نه.گاهی می بینم یه صفحه 10 نفر بازدید کننده نداره و 40 تا نظر می زارند.خوب نظرات خواننده های وبلاگ مهمه از نظر بازخورد مطلب.اینکه آدم بدونه اصلا شاید گزاشتن بعضی مطالب مثلا شعر های غم انگیز یا عکس های خفن بیماری ها خوب نیست.

دیروز رنگ ذیل نلسون درست می کردم.جای شما خالی فنلی ذوب کردم درجه یک.کریستال های فنلی که داشتیم مال حداقل 30 سال پیش و مارکش آلمانی درجه یک بود و سر یک ربع تو حرارت ذوب شدند.

بعضی ها از بوی فنل یا کلا مواد آزمایشگاهی بدشون میاد ولی خوب من کلا مریض این موادم.

یک سایت خیلی خوبی پیدا کردم که اومدند فیلم ها و کارتون ها و سریال های قدیمی رو گزاشتند برای دانلود.

مجانی.

هر چی بخواهید.مثلا رفتم کارتون زبل خان رو که خیلی دوست داشتم چند قسمتش رو دانلود کردم و نگاه.

اگر جایی مثل دانشگاه باشید و سرعت بالا فیلم هم می تونید دانلود کنید.خیلی برام جالب بود از بریاد رفته تا دریره رو برای دانلود گزاشته بود.آدرسش اینه:

http://nostalgiktv.co/

 جالب بود دیروز همین جوری برای تفریح خواستم ببینم می شه مطلبی در مورد بیان و تخلیص پروتیین های ریکامبیننت پیدا کنم بزارم این ج برای غنای علمی صفحه !! هر چی گشتم ماشاالله سایت های فارسی جز چرت و پرت چیزی نست.

نتونستم چیزی پیدا کنم.غیر مقالات در پیت.

ولی خوب خارجی زیاد هست .نمونش دو تا فایل پی دی اف پایین :

Recombinant Protein Purification Handbook - GE Healthcar

Sanders Lab Protocols - Center for Structural Biology

به هر حال همینه که هست.

ماه رمضون هم به همه خوش بگزره.

خدا کنه حداقل کمی از بار  و سنگینی روحمون تو این ایام کم بشه.

خدا کنه.

سلامت باشید.

تا بعد.

سلام

می رفت و انگار در تپش رویای هر روزه اش مسیری از رودخانه های پر تلاطم فراموشی بود.

رودخانه ای که گاه آنچنان پرتلاطم و عصیان گر بود که می چرخید و می چرخید و می رفت در گرداب فراموشی اش آنچنان که باید فراموش می شد.

راستی کجایی ؟

می آیم و نگاه می کنم و می روم و باز نگاه می کنم و از دریچه تنگنای مردمک مرده ای متحرک می بینم رد پای رفتن بی بازگشت را و عجب بویی دارد عطر هر روزه گلاب زیر سایه همیشگی و سنگین سنگی ترک خورده و گرم و زمزمه ای که هر لحظه تو را به یادم می آورد ....

بسم الله الرحمن الرحیم...

و هی فکر می کردم به این دل گفته معروفی :

می‌دانی که آخرين بار
به فاصله‌ی نفسم در رويا بودی
و حالا به وضوحِ بهشت
در دست‌های من؟

يادم باشد به رسم مردمان مغلوب
تاريخ فتح تو را بنويسم
که ديگر جنگی در نگيرد.

می‌دانی تنم نبودنت را
گریه می‌کند؟ 

پيکرت را نمی‌نويسم
می‌تراشم با دست
و آنقدر صيقلش می‌دهم
که چيزی بندش نشود.

اگر نباشی
آنقدر نفس نمی‌کشم
که بگويم
آتش در نبود هوا
نيست می‌شود.

دم صبح خواب ديدم
داشتی از درخت چيزی می‌خريدی
که تنم کنم
و من در آب
منتظر بودم لباسم را بياوری.

ولی  من که دیگر شعر معروفی نبودم تا به انتظارت در روشنی آب تن بشویم .

نه مدت هاست که دیگر تن هیچ مرده  ای را به مرده شور خانه نمی سپرند و درخت ها چیزی به بانیان سرگردان بی ریشگی ها نمی فروشند.

دست‌های تو را رها می‌کنم
تا به اقيانوس کبير بپيوندی
زيرا تو بزرگی
و من
آدمی هستم تنها.
مثل خدا که تقدير
نام تو را بر سينه‌ام سنجاق کرد.
نگران من نباش. 

نگران من نباش.نگران تو نیستم.نگران نگرانی هم نیستم.

چه کسی گفته بود که تو مدام در دوستت دارم تکرار می شوی:

تو مدام در " دوستت دارم " تکرار می شوی

ولی من هنوز در اولین سر مشق آن مانده ام!

نه ایراد از من است

و نه از قلم های بی گناه

تو را می نویسم

اما نمی بینی

لای هیچ سطری هم پنهان نمی شوی

حتی میان هیچ خشمی هم مچاله نمی شوی!

این کاغذ ها هستند

که تو را نمی پذیرند

مبادا نامت

عاشقشان کند!

باشد .کنار میله های تنهایی تکیه بده و بگزار نسیم شوخ و شیطان بوزد بر تارهای رقصنده موهایت و بخند به همه سبزی کوه ها و آب ها و زندان ها .

زندان ها هم دیگر تاریک نیستند .که دیگر هیچ زندانی اسیر رویاهای خود نخواهد شد.

ما هم صبحی خواهیم رفت.

قول می دهم.

تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه‌ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه‌ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است

تو از بلندی ایوان به باغ می‌نگری
درخت‌ها و چمن‌ها و شمعدانی‌ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می‌نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته‌اند
ترا به نام صدا می‌کنند

هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت‌ها لب حوض
درون آینه‌ی پاک آب می‌نگرند

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو نگاه تو در ترانه‌ی من
تو نیستی که ببینی چگونه می‌گردد
نسیم روح تو در باغ بی‌جوانه‌ی من

چه نیمه شب‌ها کز پاره‌های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنان‌که دلم خواسته است ساخته‌ام

چه نیمه شب‌ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می‌کند تصویر
به چشم هم‌زدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته‌ام

به خواب می‌ماند
تنها به خواب می‌ماند
چراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می‌گویم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می‌شنوم

تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دراین خانه ست
غبار سربی اندوه، بال گسترده است

تو نیستی که ببینی دل رمیده‌ی من
به‌جز تو یاد همه چیز را رها کرده است

غروب‌های غریب
در این رواق نیاز
پرنده‌ی ساکت و غمگین
ستاره‌ی بیمار است

دو چشم خسته‌ی من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی ...

بعدا نوشت:

مدت ها ننوشته بودم و برای فراموش نکردن دوباره نوشتم.

 سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.
    سبز باد، سبز شاخه‌ها،
    اسب در کوهپایه و
    زورق بر دریا.

    سراپا در سایه ، دخترک خواب می بیند

    بر نرده مهتابی خویش خمیده

    سبز روی و سبز موی

   با مردمکانی از فلز سرد.

   سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.

   و زیر ماه کولی

   همه چیز به تماشا نشسته است

   دختری را که نمی تواندشان دید.

   سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.
  خوشه‌ی ستاره‌گان یخین
  ماهی سایه را که گشاینده‌ی راه سپیده‌دمان است
  تشییع می‌کند.
  انجیربن با سمباده‌ی شاخسارش
  باد را خنج می‌زند.
  ستیغ کوه همچون گربه‌ای وحشی
  موهای دراز گیاهی‌اش را راست برمی‌افرازد.
  «ــ آخر کیست که می‌آید؟ و خود از کجا؟»

    خم شده بر نرده‌ی مهتابی خویش
    سبز روی و سبز موی،
    و رویای تلخش دریا است.

    «ــ ای دوست! می‌خواهی به من دهی
    خانه‌ات را در برابر اسبم
    آینه‌ات را در برابر زین و برگم
    قبایت را در برابر خنجرم؟...
    من این چنین غرقه به خون
    از گردنه‌های کابرا باز می‌آیم.»
    «ــ پسرم! اگر از خود اختیاری می‌داشتم
    سودایی این چنین را می‌پذیرفتم.
    اما من دیگر نه منم
    و خانه‌ام دیگر از آن من نیست.»

    «ــ ای دوست! هوای آن به سرم بود
    که به آرامی در بستری بمیرم،
    بر تختی با فنرهای فولاد
    و در میان ملافه‌های کتان...
    این زخم را می‌بینی
    که سینه‌ی مرا
    تا گلوگاه بردریده؟»

    «ــ سیصد سوری قهوه رنگ میبینم
    که پیراهن سفیدت را شکوفان کرده است
    و شال کمرت
    بوی خون تو را گرفته.
    لیکن دیگر من نه منم
    و خانه‌ام دیگر از آن من نیست!»

    «ــ دست کم بگذارید به بالا برآیم
    بر این نرده‌های بلند،
    بگذاریدم، بگذارید به بالا برآیم
    بر این نرده‌های سبز،
    بر نرده‌های ماه که آب از آن
    آبشاروار به زیر می‌غلتد.»

    یاران دوگانه به فراز بر شدند
    به جانب نرده‌های بلند.
    ردی از خون بر خاک نهادند
    ردی از اشک بر خاک نهادند.
    فانوس‌های قلعی چندی
    بر مهتابی‌ها لرزید
    و هزار طبل آبگینه
    صبح کاذب را زخم زد.

    سبز، تویی که سبز می‌خواهمت.
    سبز باد، سبز شاخه‌ها.

    همراهان به فراز برشدند.
    باد سخت، در دهان‌شان
    طعم زرداب و ریحان و پونه به جا نهاد.

    «ــ ای دوست، بگوی، او کجاست؟
    دخترکت، دخترک تلخت کجاست؟»

    چه سخت انتظار کشید
    «ــ چه سخت انظار می‌بایدش کشید
    تازه روی و سیاه موی
    بر نرده‌های سبز!»

    بر آیینه‌ی آبدان
    کولی قزک تاب می‌خورد
    سبز روی و سبز موی
    با مردمکانی از فلز سرد.
    یخپاره‌ی نازکی از ماه
    بر فراز آبش نگه می‌داشت.
    شب خودی‌تر شد
    به گونه‌ی میدانچه‌ی کوچکی
    و گزمه‌گان، مست
    بر درها کوفتند...

لینک دانلود موسیقی تیتراژ فیلم برادران شیردل :

The Brothers Lionheart (Bröderna Lejonhjärta) (1977) theme wma download

سلام

امروز از هم گسستم اگه بال و پر شکستم و به پرتگاه غم رسیده گامهای من
چو غرق خاطراتمو غریق بی نجاتم و بی خواب و زابراهم و طوفان حال من تاریکم

آهنگ صفحه رو می شنوید.

عاشق صدای نامجو هستم.

این آهنگشون خیلی قشنگه.

مگه نه.

هه.

گاهی انسان فراموش می کنه و میفته تو جریان رود مسیر رفتن و یک دفعه گاهی تو این جریان مدام تاریکی و روشنی یک رویا پیش میاد.

رویایی عجیب بود.

کنار هم بودیم تو دانشگاه و فکر کنم یکی از آزمایشگاه ها یا اتاق ها و من در کنارش به بچه ها تیکه می انداختم و مثل همیشه چهره اخم آلودی بود و ...چند شب پیش بود این رویا ولی خوب عجیب بود برام که چرا مرغ روح چنین رویایی رو دیده بود.

مرغ روح چیه.

اصلا روح وجود داره یا فقط یه تخیله.

داری می ری و بر روی سنگفرش های شکسته پاتو می زاری و می ری و می ری و یک دفعه زیر پات خالی میشه و فرو می ریییییییییی....

فرو رفتن رو تو اعماق تاریکی رو حس کردید.

شاید نه و شاید هم ...کسی چه می دونه.

بچه که بودیم سریال جالبی پخش می شد که طبق معمول صدا و سیمای ما کمی دست کاریش کرده بود.

 کارل و یوناتان دو برادر با نام خانوادگی "شیر" هستند.

کارل پسر بچه 10 ساله و ضعیفی است که به علت بیماری قادر نیست که از رختخواب خارج شود. او برادر بسیار شجاع و زیبایی به نام یوناتان دارد . کارل که متوجه مریضی وحشتناک خود هست از یوناتان درباره مرگ می پرسد و یوناتان می گوید بعد از مرگ ، آنها به نانگیالا خواهند رفت. سرزمینی که در آن مریضی وجود ندارد .

بعد از مدتی خانه آنها آتش می گیرد، یوناتان برای نجات جان کارل او را در آغوش می گیرد و از پنجره به پایین می پرد، یوناتان می میرد.معلم مدرسه ها آنها نام یوناتان را به جای یوناتان شیر، یوناتان شیردل می گذارد. پس از مدتی کارل در اثر بیماری می میرد.

کارل در دره آلبالو در نانگیالا بهوش می آید. او در حالکیه دیگر مریض نیست یوناتان را می بیند. کارل پی می برد که دره گل سرخ همسایه آنها توسط حاکم ظالمی به نام تنگیل اشغال شده و مردمش به بردگی گرفته شده اند. تنگیل اژدهایی به نام کاتلا دارد که اگر نفسش به کسی بخورد فلج می شود طی اتفاقاتی دو برادر به کمک اهالی دره آلبالو بر تنگیل و سربازانش پیروز می شوند. 
در پایان یوناتان که بر اثر آتش کاتلا فلج شده از کارل می خواهد او را بغل کند، و از دره ای پایین بپرد، یوناتان می گوید هر دو در سرزمینی تازه به نام نانگیمالا همدیگر را خواهند دید. سرزمینی که در آن هر چه هست خوبی است و اثری از بدی در آن نیست. کارل برادرش را در آغوش می گیرد و از دره پایین می برد. هر دو سالم در نانگیمالا بهوش می آیند.

یعنی هر دو می رند ...

بهشت

 یک دفعه امروز یاد این سریال افتادم.

چرا؟... نمی دونم.

کاشکی می شد چشم رو بست و رفت به دره آلبالو...

کاش می شد.

فردا سراغ من بیا....

تا بعد.

لینک دانلود pdf کتاب برادران شیردل در سه بخش : 

the brothers lionheart pdf download-part one

the brothers lionheart pdf download-part two

the brothers lionheart pdf download-part three

بخش هایی از رمان برادران شیردل ( در ایران به نام دره گل سرخ )

«به زودی طوفان آزادی می‌آید. آن روز طوفان آزادی، ظالمین را مثل درختی که اسیر طوفان شده باشد، خواهد شکست. طوفان آزادی، با فریاد و خشم پیش خواهد رفت و با قدرت تمام به بردگی و اسارت ما پایان خواهد داد و عاقبت آزادی از دست رفته ما را به ما باز خواهد گرداند.»
«همه می‌خواهند افسانه‌ی طوفان آزادی را بشنوند، درست مثل بچه‌هایی که دوست دارند افسانه‌‌ای را بارها و بارها گوش کنند.»        
«نمی‌شود مدت زیادی این موضوع را مخفی نگه داشت اگر دشمن نقشه‌ی ما را بفهمد، به آسانی می‌تواند ما را نابود کند.»
«یا باید پیروز شویم و یا بمیریم و همه چیز باید به سرعت انجام شود. باید زود دره را آزاد کنیم.»
«... توی نانگیمالا، خبری از افسانه‌های وحشتناک نیست و هرچه که هست، افسانه‌های شاد و خوب است، زندگی در آنجا شاد و پر از بازی و تفریح است انسانها در آنجا بازی می‌کنند. البته کار هم می‌کنند و همدیگر را در هر موردی کمک می‌کنند، اما بیشتر بازی و تفریح می‌کنند و آواز می‌خوانند و برای هم قصه‌ و افسانه تعریف می‌کنند، اما بیشتر بازی و تفریح می‌کنند و آواز می‌خواند و برای هم قصه و افسانه تعریف می‌کنند ...»       
«اوه نمی‌دانی چقدر عالی می‌شود! می‌توانیم همین طور توی دشتها و جنگلها اسب بتازیم و اینجا و آنجا اردو بزنیم و آتش برپا کنیم. اگر می‌دانستی چه جنگهایی در اطراف دره‌های نانگیمالا وجود دارد! و درست در اعماق جنگلها، دریاچه‌هایی با آبهای صاف و زلال وجود دارد؛ و ما می‌توانیم هر شب، کنار یکی از دریاچه‌ها اردو بزنیم، چندین شب و روزتوی جنگل باشیم ...»     
«در زندگی کارهایی وجود دارند که آدم مجبور به انجام دادن آنهاست، حتی اگر خطرناک باشند.»
«چون اگر آدم آن کارها را انجام ندهد، دیگر انسان نیست، بلکه فقط یک حیوان پست و بی‌ارزش است.»  

رمان دره گل سرخ ـ نوشته آسترید لیندگرن
ترجمه دکتر عزیزالله قوطاسلو ـ ناشر سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و کتاب جوانه ـ چاپ اول: پاییز 1370

خانم لیندگرن در سال 2002 درگذشت و بعد از مرگ ایشون ، دولت سوئد برای گرامی‌داشت خاطره او «جایزه یادبود آسترید لیندگرن» را بنیاد نهاد. این جایزه، که مبلغ آن بالغ بر ۵ میلیون کرون سوئد است، بزرگ‌ترین جایزه نقدی جهان در رابطه با ادبیات کودک و نوجوان به حساب می‌آید. همچنین در سال 1967 موسسه رابرن و شوگرن جایزه ادبی آسترید لیندگرن را با مبلغ 40 هزار کرون سوئد بنیاد نهاد که هر ساله در روز تولد آسترید لیندگرن در ماه نوامبر به یکی از نویسندگان سوئدی کتابهای کودکان اهدا می‌گردد. علاوه بر این بزرگ‌ترین بیمارستان کودکان سوئد در استکهلم نیز نام آسترید لیندگرن را بر خود دارد و  همچنین در نودمین ساتلگرد تولدش ایشون به عنوان زن سال سوئد برگزیده شد .

قسمت های زیبایی از کتاب

آن قدر به او فکر کردم که دیگر سرم داشت می ترکید و می دانم که هیچ کس به اندازه من دلش برای کسی تنگ نشده است .

جزای کسی که این کار را بکند مرگ است . جزای کسی که ان کار را بکند مرگ است . تمام کاری که شما بلدید این است که دنبال دلیلی برای کشتن این و آن بگردید .

همه ی ما می ترسیم ولی بعضی وقت ها لازم است که آدم فکر چیزهای بعدش را نکند تا ترسش خود به خود بریزد .

این کشنده است که آدم فقط انتظار بکشد و انتظار بکشد .

رؤيت دخترصددرصد ايده‌ال در صبح‌گاه بهاري

هاروکي موراکامي /برگردان: تهمينه زاردشت

صبح زيباي آوريل در يکي از فرعي ‌هاي تنگِ منطقه شيکِ ‌هاراجوکوِ توکيواز کنار دختر صددرصد ايده‌الم رد مي‌شوم. 
راستش را بخواهيد، آن‌قدر‌ها خوشگل نيست. هيچ ويژگي خاصي ندارد. لباس‌هايش ابداً استثنائي نيستند. از خواب بيدار شده و مو‌هاي پشت سرش تاخورده است. جوان هم نيست (بايد سي ساله باشد. دختر دختر هم نيست). با اين وجود از پنجاه ياردي مي‌تونم بفهمم: او دختر صددرصد ايده‌ال من است. لحظه‌اي که مي‌بينمش، قلبم از سينه‌ام بيرون مي‌زند و د‌هانم مانند چوب خشک است. تيپ محبوب خود شما مي‌تواند دختري باشد که قوزک پا‌هايش، ظريف است يا چشمانش درشت و يا انگشتانش کشيده است. يا اين‌که بي‌جهت مجذوب دختري مي‌شويد که وقتش را سر غذا تلف مي‌کند. تيپ بعضي دختر‌ها هم با سليقه من جور درمي‌آيد. گاهي توي رستوران به خودم مي‌آيم و مي‌بينم خيره دختري شد‌ه‌ام که پشت ميز بغلي نشسته چون شکل بيني‌اش را دوست دارم.
اما هيچکس نمي‌تواند بگويد دختر صددرصد ايده‌الش کاملاً عين تيپي درمي‌آيد که از قبل در تصوراتش داشته. با اين‌که من به بيني توجه خاصي دارم اما شکل بيني اين دختر يادم نمي‌آيد. حتي نمي‌دانم بيني داشت يا نه. تنها چيزي که با اطمينان يادم مي‌آيد اين است که زيبايي خاصي نداشت. عجيب است. به يکي مي‌گويم:"ديروز توي خيابان از کنار دختر صددرصد ايده‌الم رد شدم."
مي‌پرسد:"جدي؟ خوشگل بود؟"
"نمي‌شه گفت."
"پس تيپ محبوبت بوده."
"نمي‌دونم، اصلاً هيچي درباره اش يادم نيست. نه شکل چشاش نه اندازه سينه‌‌هاش."
"عجيبه."
"درسته. عجيبه."
حوصله‌اش سررفته. مي‌گويد: "خوب بهرحال، چيکار کردي؟ رفتي با‌هاش حرف زدي؟ دنبالش راه افتادي؟"
"نه. فقط تو خيابون از کنارش رد شدم."
اون داره از شرق به طرف غرب مي‌ره و من از غرب به طرف شرق. صبح واقعاً زيباي آوريل است. 
کاش مي‌توانستم با‌هاش حرف بزنم. نيم ساعت کفايت مي‌کرد. فقط مي‌خواستم از خودش بگويد. من هم از خودم مي‌گفتم. خيلي دوست داشتم پيچيدگي‌‌هاي تقديرمان را برايش توضيح بدهم که صبح‌گاه زيباي آوريل 1981 به گذشتن ما از کنار هم در يکي ازخيابان‌‌هاي فرعي ‌هاراجوکو منجر شده است. درست مانند ساعتي قديمي‌که به هنگام برقراري صلح جهاني ساخته شد1، برخورد ما بايد مملو از مکتومات مهيج باشد.
مي‌توانستيم بعد از پياده روي، جائي نا‌هار بخوريم. شايد به تماشاي يکي از فيلم‌هاي وودي آلن مي‌رفتيم، در بار هتلي کوکتيل مي‌نوشيديم. آنوقت اقبالمان بالاخره کارمان را به تختخواب مي‌کشاند.
شانس بهم روکرده است.
حالا فاصله مان از پانزده يارد کمتر شده است.
چه‌طوري بهش نزديک شوم؟ چه بگويم؟
"صبح بخير دخترخانوم، فکر مي‌کنين بتونين نيم ساعت از وقتتون رو صرف يه مکالمه کوتاه بکنين؟"
مسخره است. شبيه دلال‌‌هاي بيمه مي‌شوم.
"ببخشيد، مي‌دونين اين دوروبرا خشکشويي شبانه روزي پيدا مي‌شه يا نه؟"
نه اين هم مسخره است. هيچ رخت چرکي هم همراهم نيست. به خرجش نمي‌رود.
شايد اگر حقيقت محض را بگويم کارسازتر باشد. "صبح بخير، شما دختر صددرصدايده‌ال من هستيد." نه باورش نمي‌شود. اگر هم باور کند، شايد دلش نخواهد با من حرف بزند. شايد بگويد: متأسفم، من دختر صددرصد ايده‌ال شما هستم اما شما پسرصددرصد ايده‌ال من نيستيد. شايد همين‌طور شود. و اگر توي همچين موقعيتي قرار بگيرم، خرد مي‌شوم و هرگز از اين ضربه بهبود نمي‌يابم. من سي ودو سال دارم و پيري که مي‌گويند يعني همين. 
جلوي يک گل‌فروشي از کنار هم رد مي‌شويم. توده کوچکي از هواي گرم به پوستم مي‌خورد. آسفالت خيابان مرطوب است و عطر گل‌هاي رز به مشامم مي‌رسد. نمي‌توانم خودم را راضي به صحبت با او کنم. پليور سفيدي به تن دارد و در دست راستش، پاکت نامه سفيدي را حلقه کرده که فقط يک تمبر کم دارد. از چشمان خوابالودش معلوم است براي کسي نامه نوشته. لابد شب قبل را تماماً صرف نوشتن اين نامه کرده. شايد تمام راز‌هايش توي اين پاکت باشد. چند قدم ديگر جلو مي‌روم و وقتي برمي‌گردم: بين جمعيت گم شده است.
البته حالا خوب مي‌دانم چه بايد مي‌گفتم. مي‌توانستم سخنراني دورودرازي بکنم. شايد آن‌قدر دورودراز که نتوانم سرو تهش را هم بياورم. هيچکدام از ايده‌‌هايي که به ذهن من خطور مي‌کنند در عمل چندان درست از آب درنمي‌آيند.
اوه، خيلي خوب، مي‌توانستم اين طوري شروع کنم:"روزي....روزگاري" و اين طوري تمامش کنم:"داستان غم انگيزي بود، نه؟"
روزي روزگاري، دختر و پسري زندگي مي‌کردند. پسر هجده سالش داشت و دختر شانزده سال. نه پسر آن‌قدر‌ها خوش تيپ بود و نه دختر چندان خوشگل. پسر تن‌هاي معمولي و دختر تن‌هاي معموليي بودند، مثل بقيه مردم. اما قلباً باور داشتند که جايي روي کره زمين، دختر صددرصد ايده‌ال و پسر صددرصد ايده‌الشان وجود دارد. بله آن‌‌ها به معجزه اعتقاد داشتند. معجزه اي که واقعاً اتفاق افتاد.
روزي در گوشه اي از يک خيابان به هم برخوردند. 
پسر گفت: "شگفت انگيزه! همه عمر دنبال تو گشته ام. شايد باورت نشه اما تو دخترصددرصد ايده‌ال من هستي." و دختر هم گفت:"و تو هم پسرصددرصد ايده‌ال من. عيناً همون طوري هستي که تصور مي‌کردم. انگار دارم خواب مي‌بينم."
روي نيمکتي در پارک نشستند، دستان هم را گرفتند و ساعت‌هاي متمادي داستان زندگي خود را براي همديگر تعريف کردند. ديگر تن‌ها نبودند. نيمه صددرصد ايده‌ال خود را يافته بودند و نيمه صددرصد ايده‌الشان نيز آن‌‌ها را يافته بود. چقدر عالي است که نيمه صددرصد ايده‌ال خود را بيابي و نيمه صددرصد ايده‌الت نيز تو را بيابد. اين يک معجزه بود. معجزه هستي.
اما همين‌طور که نشسته بودند و صحبت مي‌کردند، تاروپود بسيار ريز شک در قلب‌هايشان ريشه مي‌دواند: طبيعيه که رويا‌هاي آدم به همين سادگي به حقيقت بپيوندند؟ به اين ترتيب وقتي سکوتي زودگذر بينشان حکمفرما شد، پسر به دختر گفت:"بيا خودمونو محک بزنيم.. فقط يه بار. اگر ما دوتا واقعاً عاشقاي صددرصدايده‌ال هم باشيم، يه روزي يه جايي بي بروبرگرد همديگه رو مي‌بينيم. و وقتي اين اتفاق افتاد و مطمئن شديم عاشقاي صددرصد ايده‌ال هم هستيم، همونجا و همون لحظه با هم ازدواج مي‌کنيم".
دختره گفت:"درسته، دقيقاً بايد همين کارو بکنيم."
اين طوري بود که از هم جدا شدند. دختر به سمت شرق رفت و پسر به سمت غرب.
اما آزمايشي که رويش توافق کردند، هيچ لزومي‌نداشت. نبايد زيربارش مي‌رفتند بخاطر اين‌که واقعاً عاشقان صددرصد ايده‌ال هم بودند و ملاقاتشان يک معجزه بود. اما آن‌قدر جوان بودند که نتوانستند اين را بفهمند. امواج سرد و لاقيد تقدير، جبارانه آن‌‌ها را به پيش بردند.
زمستان روزي، دختر و پسر هر دو گرفتار آنفلوآنزاي وحشتناک فصلي شدند و بعد از هفته ‌ها سرگرداني بين مرگ و زندگي، خاطرات تمامي‌سال‌هاي گذشته از ذهنشان پاک شد. وقتي بيدار شدند، سرشان مثل قللک دي.اچ لورنس کودک، خالي خالي بود.
با اين وجود آن دو آدم‌هاي باهوش و مصممي‌بودند و با تلاش‌هاي بي‌امان توانستند بارديگر علم و شعوري را بدست آورند که آنان را به حالت شهروندي کامل برگرداند. شکر خدا، چنان شهروندان برجسته‌اي شدند که مي‌توانستند مسيرشان را از يک خط مترو به خط ديگر عوض کنند و در اداره پست نامه‌اي سفارشي بفرستند. در واقع، حتي عشق را دوباره تجربه کردند. عشقي با ميزان هفتادوپنج يا حتي هشتادوپنج درصد را.
زمان با سرعتي سرسام آور گذشت و خيلي زود پسر سي و دو ساله شد و دختر سي ساله.
يک روز صبح زيباي آوريل، در جستجوي فنجاني قهوه براي آغاز روز، پسر از غرب به سمت شرق مي‌رفت، و در همين اثنا، دختر براي ارسال نامه اي سفارشي از سمت شرق عازم غرب بود. هردو در خيابان فرعي و تنگ محله ‌هاراجوکوي توکيو بودند. وسط‌هاي خيابان از کنار هم گذشتند. لحظه‌اي کوتاه، سوسوي خفيفي از خاطرات فراموش شده بر قلبشان تابيدن گرفت. تلاطمي‌در سينه ‌هاي هر دو افتاد. و فهميدند که:
اون دخترصددرصد ايده‌ال منه.
اون پسر صددرصد ايده‌ال منه.
اما تابش خاطراتشان بي‌رمق بود و افکارشان وضوح چهارده سال قبل را نداشت. بي‌هيچ کلمه اي از کنار هم رد شدند و براي هميشه بين جمعيت گم و گور شدند. 
داستان غم انگيزي بود، نه؟
همينه، بايد همينارو بهش مي‌گفتم.

پانوشت:
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1.اشاره به برج ساعت که پس از بمباران هيروشيما ساخته شده. اين ساعت دو نمايشگر ديجيتالي دارد که يکي شمار روز‌هاي بعد از بمباران هيروشيما و ديگري شمار روز‌هاي بعد از هر آخرين آزمايش اتمي‌ در دنيا را نشان مي‌دهد.

منبع: دیباچه

سلام

خوب چند سال پیش برنامه ای به اسم هفت با مجری گری فریدون جیرانی کارگردان فیلم قرمز جمعه شب ها شروع به پخش کرد که یک جورایی 90 سینمایی ایران شد.

برنامه جالبی بود تا اینکه سر یکی سری مشکلات سیاسی مجری عوض شد و الان هم جناب افخمی کارگردان عروس و نماینده مجلس سابق مجری برنامه ست.

ولی یکی از بخش های برنامه نقد فیلم ها و حضور منتقد جالبی به اسم مسعود فراستیه.

خوب جناب فراستی زمون شاه سخنگوی حزب زحمتکشان کمونیستی بود و بعد انقلاب زندانی هم شد و البته با توبه جزو توابین شد.

ولی زبونی داره.

صداش مسلط و همینطور نگاهش و صاف تو چشم طرف میگه فیلمت پرت و پلاست.

اصطلاح های قشنگی هم داره مثل اینکه این فیلم عقب موندست و الخ.

کاری بهش نداریم چون هر وقت بشینه کلهم فیلم رو زیر سوال می بره.

حالا جالب بود مطلب زیر رو امروز در موردش و حرفاش در مورد یک فیلمی و همینطور فیلم فرهادی نوشته بود.

جالب بود.

عقاید یک دلقک رو دست یکی از دوستان دیدم و خوب نخوندمش.

به نظر کتاب خوبی میاد .تا ببینیم کی فرصت خوندنش بشه.

کتاب رو برای دانلود براتون گزاشتم و همینطور بخشی از کتاب.

دیروز تهران دانشکده بهداشت بودم که عجب هوای گرمی بود.

خیلی خوب حرفی هست!!!

نه.

پس تا بعد. 

درخواست 74 ضربه شلاق برای فراستی؟!

پس از اظهارات مسعود فراستی در برنامه اخیر «هفت» که مطابق بیانات آیت الله جوادی آملی، فیلم اخیر کمال تبریزی را «دیاثت فرهنگی» دانسته بود، برخی از فعالان رسانه ای شبه روشنفکر، خواستار شلاق خوردن این منتقد شدند.
دبیر انجمن منتقدان خانه سینما در یادداشتی که در فضای مجازی منتشر شد، نوشت: «... به طور قطعی و مسلم، مسعود فراستی با به کار بردن کلمات رکیک روی آنتن زنده علیه کمال تبریزی در آخرین برنامه هفت مستوجب تحمل 74 ضربه شلاق است.»
به گزارش آکاایران این یادداشت، با استقبال رسانه های جریان  موسوم به اصلاح طلب و مثلا اعتدال گرا مواجه شد و بسیاری از این رسانه ها، این نوشته را بازنشر دادند!
اما فراستی در توضیح این مسئله به سوره سینما گفت: چیزی که من در هفت گفتم به دقت بر مبنای صحبت آقای جوادی آملی که از دیاثت سیاسی و اقتصادی حرف زده بودند و آن جمله فوق العاده شان که گفته بودند اصطلاح دیاثت در مورد کسانی است که راه نفوذ بیگانگان را در فضای اقتصادی و یا سیاسی به روی کشور می گشایند گفته شد.... گفتم همان طور که می شود بر مبنای صحبت یک عالم، دیاثت سیاسی و اقتصادی داشت پس می شود دیاثت فرهنگی هم داشت که یکی از مثالهایش همین فیلم (فیلم اخیر کمال تبریزی) است.
وی تصریح کرد: این کلمه را به خیلی از فیلم های وطن فروش که جایزه جشنواره ها را گدایی می کنند می شود تعمیم داد.
این منتقد سینما همچنین به کتاب «بنی آدم» نوشته محمود دولت آبادی اشاره کرد و گفت: من گفتم این کتاب کلاهبرداری ادبی است. قصه و رمان نیست و صرفا یک کلاهبرداری است. من دارم اثر را نقد می کنم با شخص کاری ندارم و سر حرفم هم هستم.
فراستی همچنین درباره حمایت مالی خواهر پادشاه قطر بزرگترین خاندان حامی تروریسم در منطقه از فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی گفت: من فیلم را ندیده ام که راجع به فیلم صحبت کنم ولی چنین حامیانی آدم را شکل خودشان می کنند. راجع به جایزه آن هم که باید گفت جایزه سوم چهارم جشنواره (کن) است و این همه هیاهو در مورد آن شده است.
حمایت چنین کشوری از فیلم فروشنده اگر موجب سرافکندگی نباشد قطعا افتخار نیست.
خبرگزاری پارسینه - روزنامه کیهان

 

 

 

حدودا  ۵ سال بعد از زمانی که مسعود فراستی با استفاده از واژه “استمناء” در توصیف “جرم” مسعود کیمیایی در “هفت”ی که جیرانی روی آنتن می فرستاد کلی حاشیه ساز شد، حالا فراستی باز هم با به کار بردن واژه ای دیگر در کانون حاشیه قرار گرفته است.

به گزارش سینماژورنال واژه جدید فراستی “دیاثت” نام دارد که البته برخلاف استمناء ریشه ادبی هم ندارد و در هیچ فرهنگ لغتی موجود نیست. فراستی در برنامه “هفت” در نقد فیلم “دونده زمین” کمال تبریزی که در گروه “هنروتجربه” روی پرده است این واژه را به کار برده است و همین باعث بروز حواشی فراوانی شده است.

از یک طرف چهره ای که سالهاست در حلقه بالایی صنفی موسوم به منتقدان و نویسندگان خانه سینما حضور دارد و البته به کارمندی برای هنروتجربه هم مشغول است، مجازات فراستی را به خاطر این تعبیر ۷۴ ضربه شلاق دانسته است؛

این عنصر بالادستی آن حلقه که به نظر می‌رسد اطلاعات حقوقی مرتبط با این ماجرا را از یکی دیگر از حاضران در حلقه که سالها به کار وکالت مشغول است و قاضی تحقیق بوده، گرفته، در اقدامی محافظه‌کارانه خبر این مجازات را از سایت رسمی‌اش منتشر نکرده و به انتشار آن در کانال شخصی اش بسنده کرده است!

از آن طرف خبرگزاری اصولگرای “فارس” هم در گزارشی که بر این ماجرا رفته این پرسش را طرح کرده که امیرحسین علم الهدی مدیر گروه هنروتجربه بخاطر فیلمهای توهین آمیز مانند “دونده” چند ضربه شلاق باید بخورد؟

سینماژورنال گزاش “فارس” در این باره را ارائه می دهد:

فراستی و فیلمی که مصداق «دیاثت هنری» است

مسعود فراستی که به تنهایی و در سالن خالی «دونده زمین» کمال تبریزی را دیده بود در “هفت” گفت: «کارگردان و تهیه کننده محترم در جایی گفته‌اند این فیلم نقدی بر وضعیت دولت قبل است. فیلم ابدا علیه دولت قبل نیست. فیلم علیه مردم است. فیلم به شدت بی غیرت است. همان بی غیرتی که اخیرا آقای جوادی آملی بر آن اشاره کردند که فروش خانه و مملکت به بیگانه مصداق کامل بی غیرتی است. ما دیاثت فرهنگی و هنری هم داریم که متاسفانه فیلم، چنین دیاثت و فروش غیرتی در آن است».

همین جملات کافی بود تا با خلق عبارت «دیاثت هنری» در ادامه عبارت های مشابهی چون دیاثت فرهنگی و دیاثت سیاسی مخالفان «هفت جدید» با انواع و اقسام نظرات، نگاه و تحلیل ها به سراغ فراستی بروند و بگویند فراستی به تبریزی توهین کرده و خیلی سریع کار به مرور قانون رسید و ماده ۶۰۸ قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۱۳۷۵ در شبکه مجازی دست به دست می شد که در آن آمده است : « توهین به افراد از قبیل فحاشی و استعمال الفاظ رکیک، چنانچه موجب حد قذف(متهم کردن فرد به زنا و لواط) نباشد،  به مجازات شلاق تا ۷۴ ضربه و یا پنجاه هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود.» و گفتند فراستی برای استفاده از این عبارت باید ۷۴ ضربه شلاق بخورد، از سوی دیگر موافقان نیز بیکار نبودند و این عبارت را توهین آمیز نداستند بلکه نقدی در رابطه با ساخته تبریزی می‌دانستند.

آخرین اثر کمال تبریزی چه کرده است؟

فارغ از همه حاشیه‌های «هفت» اخیر، هیچ‌کس به سراغ «دونده زمین» نرفت و نگفت آخرین اثر کمال تبریزی چه کرده است که منتقد آن را مصداق دیاثت هنری دانسته و توهین به شعور مردم می‌داند؟ چگونه آثاری در تحقیر فرهنگ ایرانی و ارج نهادن به یک خارجی، با افتخار ساخته می‌شوند و برای جذب مخاطب آن را سیاسی جلوه می‌دهند؟ و سوال اصلی این است که بر اساس کدام معیار و ملاک این آثار اکران می شوند؟

برای دور زدن اداره نظارت چند ضربه شلاق باید خورد؟

اگر تصور کنیم که فراستی با گفتن این عبارت که نمی دانیم از منظر قانون مصداق الفاظ رکیک هست یا خیر به تحمل شلاق محکوم می‌شود با کارگردانی که در اثرش در ۹۰ دقیقه نه به یک نفر  بلکه به جامعه ایرانی توهین می‌کند چه باید کرد؟ یا جناب علم‌الهدی که به نظر می‌رسد با دور زدن نظارت و ارزشیابی سازمان سینمایی این آثار را در گروه «هنر و تجربه» اکران می‌کند چند ضربه شلاق را باید متحمل شود؟

سحر دولتشاهی در نمایی از “دونده زمین”

عقاید یک دلقک

نویسنده: هاینریش بل

 

 

یا 

 دانلود :

 پسوورد: www.readbook.ir

 

 

قسمت های زیبایی از کتاب:

آیا جداً ماری می خواست که تسوپفنر را در مراسم رسمی و جشن ها همراهی کند و با دستانش لک لباس رسمی تسوپفنر را بشوید ؟ مطمئنا این مسئله ای است که به نظر و عقیده هر آدمی مربوط می شود ، ماری اما این کار شایسته تو نیست . بهتر است که به یک دلقک بی اعتقاد اعتماد کنی که تو را صبح های زود از خواب بیدار می کرد تا به موقع به مراسم دعا در کلیسا برسی .

***
با بی صبری و حالتی شدیداً عصبی پشت میله های جایگاه اعتراف کلیسا برای کشیش درباره عشق ، ازدواج ، مسئولیت و دوست داشتن صحبت می کند . سر انجام کشیش که شکی در اعتقاد و ایمان وی ندارد می پرسد : " دخترم شما چه کمبودی دارید ، چه مسئله ای شما را آزار می دهد ؟ "اما تو توانایی پاسخ دادن به این سوال را نداری . نه تنها از گفتن بلکه حتی از فکر کردن به آنچه من می دانم ناتوان هستی . کمبود تو یک دلقک است .

هرگز نباید سعی در تکرار لحظات داشت ، باید آنها را همانگونه که یک بار اتفاق افتاده اند فقط تنها به خاطر آورد .

***
صدای حاضرین باغ گاه خیلی بلند می شد ، طوری که آسمان را می شکافت و از فراز حصار باغ می گذشت و به خانه همسایه ها می رسید ، فریاد هایی که هرگز دلیل درستی نداشتند و صرفاً به خاطر مسائل پوچ و بیهوده بودند : به طور مثال وقتی یک نعلبکی می شکست ، توپی شاخه گل ها را خم می کرد ، دست کودکی سنگریزه به سوی اتومبیل جلا داده شده پرتاب می کرد و یا وقتی فواره های آب لباسی تازه شسته و اتو شده را خیس می کردند اما فریادهایی که به خاطر کلاه برداری ، زنا و سقط جنین باشند مجاز نبود به گوش در و همسایه ها برسد و اگر موردی هم پیش می آمد ، یک نفر ملامت کنان می گفت : 
" آخ گوشهایت خیلی حساس شده اند ، باید فکری به حالشان بکنی "
نه ماری تو نباید گوشهایت را از شنیدن این فریادها محروم کنی
***
هر روز صبح در هر ایستگاه بزرگ راه آهن هزاران نفر داخل شهر می شوند تا به سر کارهای خود بروند و یا در همین حال هزاران نفر دیگر از شهر خارج می شوند تا به سر کارشان برسند . راستی چرا این دو گروه از مردم محل های کارشان را با یکدگیر عوض نمی کنند ؟ صف های طویل اتومبیل ها و راه بندان های ناشی از آن در ساعت های پر رفت و آمد از روز خود معضلی بزرگ است . اگر این دو دسته از مردم محل کار یا سکونتشان را با یکدیگر عوض کنند می توان از تمام مسائلی چون آلودگی هوا ، درگیری روانی و فعالیت های پلیس های راهنمایی بر سر چهار راه ها اجتناب کرد : آنگاه خیابان ها آن قدر خلوت و ساکت خواهند شد که می توان بر سر تقاطع ها نشست و منچ بازی کرد .

 

 

 

درباره کتاب :
عقاید یک دلقک، از معروفترین آثار هاینریش بل است که در سال 1972 جایزه نوبل ادبیات را از آن خالق خود کرده است. در این رمان، با دلقکی آشنا می شویم که بیم و امیدها و شادی ها و دردهایش را در زیر نقاب مسخرگی و دلقکی پنهان می کند. رمان بل در عین حال یکی از قوی ترین داستان های عشقی ادبیات جدید است که در آن دو انسان به این جهت ناکام می شوند که یکی از آنها به سنن و عقاید نقلی بیش از دیگری وابسته است؛ زیرا هر کلام و هرآن چه حکایت می شود، فوراً از حکایت محض به واقعه ای بیواسطه تبدیل می شود.

اگر بخواهیم یکی از تاثیرگذارترین رمان های قرن بیستم را نام ببریم باید به ” عقاید یک دلقک ” اشاره کنیم
این کتاب دربارهٔ دلقکی به نام شنیر است که همسرش ماری او را ترک کرده و به همین دلیل دچار افسردگی شده و مرض‌های همیشگی‌اش، مالیخولیا و سردرد تشدید یافته. از این رو برای تسکین آلام خود به مشروب رو آورده‌است. به قول خودش «دلقکی که به مشروب روی بیاورد، زودتر از یک شیروانی ساز مست سقوط می‌کند». فقط دو چیز این دردها را تسکین می‌دهند. مشروب و ماری. مشروب یک تسکین موقتیست ولی ماری نه. ولی او رفته.
او بعد از افتضاحی که در یکی از نمایش‌هایش به وجود می‌آورد و پایش را مصدوم می‌کند، به بن محل زندگی اش (که کمتر از دو سه هفته در سال در آن جاست) باز می‌گردد. به این دلیل که او آدم ولخرجی است دیگر حتی یک پنی هم برایش نمانده. به همین دلیل دفترچه تلفنش را باز می‌کند و شروع به تماس با آشنایان می‌گیرد. در این میان بارها به گذشته می‌رود و خاطراتش را می‌گوید.
ماری همسر او یک کاتولیک بوده و در جوانی با هم فرار کرده‌اند و بدون اینکه با هم ازدواج کنند با هم رابطه داشته‌اند. این امر ماری را عذاب می‌داده و بالاخره روزی از او فرار می‌کند.
هانس اشنیر دلقک، تنها به اتاق خود در بن ، پناه برده‌است و چند ساعت شکست‌های زندگی عاطفی و حرفه­ایش را جمع­بندی می­کند تا بعد برود مانند گدایی بر پله­های ایستگاه راه­آهن بنشیند و بازگشت ماری، زن محبوبش را که از دست داده‌است و هم امروز باید از سفر ماه عسل به رم بازگردد، انتظار بکشد (یا به هرحال چنین وانمود کند). کتاب تک­گویی بلندی، ساخته از «ملاحظات» (یا عقاید) آدمی سرخورده و مایه گرفته از خاطره­های شخصی است که تنها چند مکالمه تلفنی و ملاقات کوتاه پدر آن را قطع می­کند. هانس اشنیر، برخلاف اکثر شخصیتها در داستانهای کوتاهی که بول پس از جنگ نوشته‌است، در خانواده­ای بورژوا به دنیا آمده‌است. استعدادش در کار معرکه­گیری، از او (در دل جامعه‌ای مرفه) انسانی مرتد ساخته‌است. او به نسلی تعلق دارد که اگرچه جوانتر از آن بودند که در آخرین دسته­های هیتلری نام­نویسی کنند اما در میان شعارهای ناسیونال سوسیالیستی بزرگ شده­اند. جامعه نو مرفهی که بر ویرانه­ها بنا شده‌است، در چشم او به طور قطع مشکوک است؛ بدان لحاظ که دست­اندرکاران آن، که همگی کمابیش بدنام­اند، امروزه به بهای کمی برای خود وجدان راحت خریداری می­کنند: حتی مادر او رئیس «کمیته­ای برای نزدیک ساختن نژادها» است. در حال و هوای بازسازی، کاتولیسیسم به اصطلاح «ترقی­خواه» که در محاول بورژوایی بن خودنمایی می­کند، در ریاکاری عمومی سهیم است. همه ترش­رویی هانس اشنیر بر همین کاتولیسیسم متمرکز است؛ وانگهی انگیخته از دلایلی شخصی است: ماری که مدت شش سال همدم او بود، ترکش گفته‌است تا با یکی از همان «کاتولیکهای متجدد و سرشار از آینده»، که از دست­اندرکاران جلو صحنه‌است، ازدواج کند.
اشنیر مدعی است که رنگ و روغن «صادقانه» چهره معرکه ­گیر را در برابر ریاکاری اجتماعی قرار می­دهد. اما، دهن­کجی دلقک، که با طرز پاسخی زیباشناختی-اخلاقی شکل می­گیرد، مضحک است. مؤخره عجیب و غریبی که طی آن هانس اشنیر ورشکستگی خود را با خوشرویی به نمایش درمی­آورد، تصویری حاکی از تسلیم و رضا از هنرمند به دست می­دهد. و آخرین کلام رمان می­گوید که، با این حال، «به آوازخواندن ادامه داد». عقاید یک دلقک به حق رمان پایان عصر آدناوئر صدر اعظم آلمان است.


این کتاب از دو دیدگاه مهم قابل بررسی است :ی کی اثرات روانی پس از جنگ و دیگری اهمیت انسان و مقابله با هر چیزی که مانع انسان بودنش است. هاینریش بل به انسان با همه ی اشتباهاتش و سادگی هایش معتقد است و به هر چه که مانع انسانی بودن باشد می تازد.

هانس شنیر دلقک ، انسانی است بسیار انسان . او با رنگ روغنی بر چهره صادقانه مقابل ریا کاری های جامعه ایستاده است. هانس پروتستان زاده و عاشق ماری است و به قول خودش مرض تک همسری دارد . ماری که کاتولیک است بی دین بودن هانس را نمی تواند بپذیرد ، به دلیل عقاید مذهبیش هانس را ترک می کند . هانس در طول شش سال زندگیش با ماری به عقاید مذهبی او احترام می گذاشت حتی او را صبح زود برای رسیدن به مراسم مذهبیش بیدار می کرد و حاضر بود در مراسم مذهبی کاتولیک ها با او ازدواج کند ولی ماری تنها نبود ، کاتولیک ها همواره در اطرافش حضور داشتند.
برادر هانس کاتولیک شده بود و هانس را که پروتستان زاده ی بی دینی بود را حاضر نبود ببیند او برادرش را دوست داشت و از دیدن او محروم بود
«عقاید یک دلقک» طنزی است عاشقانه که در قالب داستانی بسیار خواندنی به مسائل مختلف می پردازد. 

هاینریش بل می گوید: «من با نوشتن جهان را تغییر می‌دهم. همین که می‌نویسم، جهان تغییر می‌یابد.»

لینک دانلود 

رمز فایل www.bbooks.ir

"مبارز راه روشنایی همانند آب عمل می کند و در اطراف موانعی جریان می یابد که با آنها مواجه می شود ، و گاه مقاومت به مفهوم نابودی است و او تسلیم شرایط شده و در اینجاست که قدرت آب نهفته است!

هیچ چکش یا چاقویی قادر به نابودی اش نیست ، و قوی ترین شمشیرها از خراش دادنش عاجز است."

 برگرفته از کتاب رزم آور نور پائولوکوئیلو 

در کتاب " راهنمای رزم آور نور" رزم آور نور یک انسان عادی است. هرکسی می تواند رزم آور نور باشد. کافی است نبرد نیک را بشناسد و مطابق آیین، مبارزه زندگی اش را در پیش بگیرد. کتاب راهنمای رزم آور نور مشتمل بر مجموعه ای از اندیشه های فلسفی و قصه هایی است که قلب سالکان را در هرجای دنیا به وجد می آورد. رزم آور نور روزگارش را به ایفای نقشی که دیگران برایش در نظر گرفته اند، نمی گذراند. رزم آور نور وقتش را با توجه به تحریکات دیگران تلف نمی کند، او سرنوشتی دارد که باید تحقق ببخشد. رزم آور نور نقص های خودش را می شناسد، اما فضایلش را هم می شناسد. او همیشه بهترین تلاشش را می کند و از دیگران هم همین انتظار را دارد. کتاب راهنمای رزم آور نور دعوتی است برای همه ی ما، تا رویایمان را زندگی کنیم، عدم قطعیت را در آغوش بکشیم، و به استقبال سرنوشت  یگانه مان برویم. پائولو کوئلیو با سبک منحصر به فردش به ما کمک می کند تا رزم آور نور درونمان را کشف کنیم، راهی راه رزم آور شویم، کسی که قدردان زنده بودنش است، شکست را می ‍پذیرد و می خواهد همانی باشد که خودش میخواهد.

درمان گیاهی سالک به عنوان طب سنتی

1- آب برگ گل شب بو را تهیه کرده و همراه با مقدار کمی کتیرا ضماد نمایید.
2- مقداری اسفرزه را در سرکه حل نموده بر محل سالک بمالید.
3- هسته هلو را سوزانده ، مغز آن را ساییده و با گل سرخ مخلوط کرده ، روزی یک مرتبه بر سالک بمالید.
4-  برگ ازگیل را بصورت غلیظ جوشانده ، سپس صاف کنید و سالک را با آن بشویید.

 حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا تو از او بیزار باشی.

آدم هایی یافت می شوند که راه رفتنشان، گفتنشان، نگاهشان و حتی لبخندشان در تو بیزاری می رویاند!


 جای خالی سلوچ/ محمود دولت آبادی

زهیر

برده‌ي‌ زندگي‌ بودند كه‌ خودشان‌ انتخاب‌ نكرده‌ بودند اما تصميم‌ گرفته‌ بودند با آن‌ بسازند چرا كه‌ كسي‌ به‌ آنها القا كرده‌ بود اين‌ به‌ نفعشان‌ است‌ بدين‌ ترتيب‌ روزها و شبهاي‌ يكنواختشان‌ را مي‌گذراندند كه‌ در آن‌ ماجراجويي‌ فقط مال‌ كتابها بود يا فيلم‌هاي‌ تلويزيوني‌.

_ همه‌ چيز را خيلي‌ خوب‌ مي‌فهميدي‌ و ناگهان‌ از فهميدن‌ دست‌ كشيدي‌، هر شوهري‌ از لحظه‌اي‌ به‌ بعد

زنش‌ را بخشي‌ از لوازم‌ و اثاث‌ خانه‌ مي‌داند.

_ يعني‌ كار هر ازدواج‌ بايد به‌ اينجا بكشد؟ شور بايد جايش‌ را به‌ چيزي‌ به‌ نام‌ رابطه‌ي‌ پخته‌ بدهد؟ به‌ تو احتياج‌ دارم‌. دلم‌ برايت‌ تنگ‌ مي‌شود اما شادي‌ بين‌ ما غايب‌ است‌.

_ عشق ميان ما غايب‌ نيست‌ وقتي‌ از من‌ دوري‌ دلم‌ مي‌خواهد كنارم‌ باشي‌. پيش‌ خودم‌ خيال‌ مي‌كنم‌ وقتي‌ از سفر برگردي‌ يا برگردم‌ چه‌ حرفهايي‌ به‌ هم‌ مي‌زنيم‌. به‌ تو تلفن‌ مي‌كنم‌ تا خيالم‌ راحت‌ شود اوضاع‌ مرتب‌ است‌، تا هر روز صدايت‌ را بشنوم‌.

_ براي‌ من‌ هم‌ همين‌ طور است‌. اما وقتي‌ كنار هميم‌ چه‌ اتفاقي‌ مي‌افتد؟ بحث‌ مي‌كنيم‌، به‌ خاطر هر چيز كوچكي‌ دعوا مي‌كنيم‌.

_ حق‌ با توست‌ و در اين‌ مواقع‌ سرگشته‌ مي‌شوم‌ چرا كه‌ مي‌دانم‌ با زني‌ هستم‌ كه‌ مي‌خواهم‌.

ـ من‌ هم‌ با مردي‌ هستم‌ كه‌ هميشه‌ دلم‌ مي‌خواست‌ كنار خودم‌ داشته‌ باشم‌.

استر سزاوار چيزي‌ بيش‌ از كلمات‌ بود اما همين‌ كلمات‌ ساده‌ هرگز وقتي‌ با هم‌ بوديم‌ به‌ زبانم‌ نمي‌آمد.

در ازدواج‌هاي‌ ناموفق‌ وقتي‌ يك‌ نفر از حركت‌ مي‌ماند ديگري‌ هم‌ مجبور مي‌شود توقف‌ كند و همچنان‌ منتظر

است‌ روابط عشقي‌ به‌ وجود بيايد. در مراقبت‌ از بچه‌ها افراط مي‌كند و بيش‌ از حد كار مي‌كند، خودش‌ را به‌ ديدن‌ فيلم‌ يا خواندن‌ كتاب‌ مشغول‌ مي‌كند و وانمود مي‌كند از همه‌ چيز راضي‌ است‌ اما همچنان‌ منتظر است‌.

اما خيلي‌ آسان‌تر اين‌ است‌ كه‌ آدم‌ با صراحت‌ از موضوع‌ حرف‌ بزند، اصرار كند و فرياد بزند: حركت‌ كنيم‌! داريم‌ از يكنواختي‌ و كسالت‌ و نگراني‌ و ترس‌ مي‌ميريم‌.

متوجه‌ مي‌شوند يك‌ جاي‌ كار ايراد دارد اما نمي‌توانند مشكل‌ را پيدا كنند. به‌ هم‌ وابسته‌تر مي‌شوند. سعي‌ مي‌كنند خودشان‌ را بيشتر مشغول‌ كنند. با كتاب‌ خواندن‌، تلويزيون‌، دوستان‌ اما هرگاه‌ بعد از شام‌ با هم‌ حرف‌ مي‌زنند مرد به‌ راحتي‌ عصباني‌ مي‌شود و زن‌ ساكت‌تر از هميشه‌ مي‌شود. هر دو مي‌فهمند كه‌ آن‌ يكي‌ مدام‌ دارد از او دورتر مي‌شود اما نمي‌دانند چرا. به‌ اين‌ نتيجه‌ مي‌رسند كه‌ زندگي‌ مشترك‌ همين‌ است‌ و قيافه‌ي‌ يك‌ زوج‌ خوشبخت‌ را مي‌گيرند كه‌ مال‌ هم‌ هستند و علايق‌ مشترك‌ دارند.

_ مگر متوجه‌ نيستي‌ كه‌ از صبح‌ كار كرده‌ام‌ و حالا ديگر خسته‌ام‌؟ بيا دراز بكشيم‌ و بخوابيم‌، فردا صحبت‌

مي‌كنيم‌.

_ در اين‌ دو سال‌ هر هفته‌ و هر ماه‌ همين‌ است‌. سعي‌ مي‌كنم‌ حرف‌ بزنم‌ اما تو خسته‌اي‌. بخوابيم‌! فردا صحبت‌ مي‌كنيم‌! فردا كارهاي‌ ديگري‌ داريم‌. يك‌ روز كار ديگر، شام‌ مي‌خوريم‌، مي‌خوابيم‌، تمام‌ عمرم‌ همين‌ طور گذشته‌. هميشه‌ منتظر بودم‌ روزي‌ تو را دوباره‌ در كنار خود داشته‌ باشم‌. چيز ديگري‌ نمي‌خواهم‌. دنيايي‌ خلق‌ كن‌ كه‌ وقتي‌ احتياج‌ دارم‌ بتوانم‌ به‌ آن‌ پناه‌ ببرم‌. دنيايي‌ كه‌ آنقدر دور نباشد كه‌ به‌ نظر برسد مستقل‌ از تو زندگي‌ مي‌كنم‌ و آنقدر نزديك‌ نباشد به‌ نظر برسد مي‌خواهم‌ به‌ دنياي‌ تو تجاوز كنم‌.

_ مي‌خواهي‌ چه‌ كار كنم‌؟ از كار دست‌ بكشم‌ و هر چه‌ را با اين‌ همه‌ زحمت‌ به‌ دست‌ آورده‌ام‌ بگذارم‌ و با كشتي‌ برويم‌ به‌ جزاير كارائيب‌؟

_ در كتابهايت‌ از هميت‌ عشق‌ حرف‌ مي‌زني‌ و مي‌گويي‌ ماجراجويي‌ لازم‌ است‌ و خوشبختي‌ در مبارزه‌ براي‌

روياهاست‌. الآن‌ كي‌ جلوي‌ من‌ نشسته‌؟ كسي‌ كه‌ كتابهاي‌ خودش‌ را نمي‌خواند؟ كسي‌ كه‌ عشق‌ را با رفاه‌ و

خوشبختي‌ را با اجبار اشتباه‌ مي‌گيرد؟ كو آن‌ مردي‌ كه‌ با او ازدواج‌ كردم‌ و به‌ حرفهاي‌ من‌ توجه‌ داشت‌؟

_ زني‌ كه‌ من‌ با او ازدواج‌ كردم‌ كجاست‌؟

_ كسي‌ كه‌ هميشه‌ از تو حمايت‌ مي‌كرد؟ تشويقت‌ مي‌كرد؟ محبت‌ مي‌كرد؟ جسمش‌ اينجاست‌ و فكر مي‌كنم‌ تا آخر عمر كنارت‌ بماند اما روح‌ اين‌ زن‌ دم‌ در اتاق‌ است‌. آماده‌ي‌ رفتن‌ است‌.

_ چرا؟

_ به‌ خاطر اين‌ جمله‌ي‌ نفرين‌ شده‌ي‌ فردا صحبت‌ مي‌كنيم‌. كافي‌ است‌؟ اگر كافي‌ نيست‌ فكر كن‌ زني‌ كه‌ با او ازدواج‌ كردي‌؛ شيفته‌ي‌ زندگي‌ بود، پر از ايده‌، شادي‌، آرزو و حالا به‌ سرعت‌ به‌ يك‌ زن‌ خانه‌دار مبدل‌ مي‌شود.

ـ احمقانه‌ است‌. فكر نمي‌كني‌ وقتش‌ رسيده‌ بچه‌دار شويم‌؟

_ همه‌ي‌ زوجها فكر مي‌كنند همين‌ كار مشكلشان‌ را حل‌ مي‌كند: بچه‌ آوردن‌!

_ قول‌ مي‌دهم‌ فردا صحبت‌ كنيم‌.

_  و اگر روح‌ من‌ دم‌ در اتاق‌ است‌ تصميم‌ بگيرد برود تاثير چنداني‌ بر زندگي‌ ما نخواهد داشت‌.

_ نمي‌رود.

_ تو روح‌ مرا خوب‌ مي‌شناختي‌ اما سالهاست‌ با او حرف‌ نزده‌اي‌. نمي‌داني‌ چقدر عوض‌ شده‌. چقدر نوميدانه‌

دلش‌ مي‌خواهد به‌ حرفش‌ گوش‌ دهي‌ حتي‌ اگر حرفهاي‌ پيش‌ پا افتاده‌ باشد.

_ اگر روحت‌ اين‌ قدر عوض‌ شده‌ چرا خودت‌ همان‌ طور مانده‌اي‌؟

_ به‌ خاطر ترس‌. به‌ خاطر اين‌ كه‌ فكر مي‌كنم‌ فردا قرار است‌ صحبت‌ كنيم‌. به‌ خاطر تمام‌ چيزهايي‌ كه‌ با هم‌

ساخته‌ايم‌ و دلم‌ نمي‌خواهد خراب‌ شود. يا شايد عادت‌ كرده‌ام‌.

عصر آن‌ روز با دوستي‌ ناهار خوردم‌ كه‌ تازه‌ از همسرش‌ جدا شده‌ بود و ادعا مي‌كرد: ((حالا ديگر آزادم‌، آن‌ طور كه‌ هميشه‌ آرزو داشتم‌.))

دروغ‌ است‌. هيچ‌ كس‌ اين‌ شكل‌ آزادي‌ را نمي‌خواهد، همه‌ي‌ ما تعهدي‌ مي‌خواهيم‌. مي‌خواهيم‌ كسي‌ در كنارمان‌ باشد و زيبايي‌هاي‌ ژنو را ببيند. درباره‌ي‌ كتابها، مصاحبه‌ها و فيلم‌ها صحبت‌ كند، يا ساندويچمان‌ را با هم‌ تقسيم‌ كنيم‌ چرا كه‌ پولمان‌ به‌ خريد دو ساندويچ‌ نمي‌رسد. بهتر است‌ آدم‌ نصف‌ يك‌ چيز را، كامل‌ بخورد. بهتر است‌ شوهر آدم‌ مزاحم‌ آدم‌ شود و براي‌ ديدن‌ يك‌ مسابقه‌ي‌ مهم‌ فوتبال‌ زودتر به‌ خانه‌ بيايد يا زن‌ آدم‌ جلوي‌ ويترين‌ مغازه‌اي‌ بايستد و حرف‌ آدم‌ را درباره‌ي‌ برج‌ كليساي‌ جامع‌ قطع‌ كند. بهتر است‌ آدم‌ گرسنه‌ بماند تا تنها؛ بدتر از قدم‌ زدن‌ در تنهايي‌ و بدبختي‌ در ژنو، اين‌ است‌ كه‌ كسي‌ را كنارمان‌ داشته‌ باشيم‌ و كاري‌ كنيم‌ كه‌ اين‌ شخص‌ احساس‌ كند در زندگي‌ ما هيچ‌ اهميتي‌ ندارد.

-متاسفانه‌ آدمها هميشه‌ تا وقتي‌ چيزي‌ را دارند قدرش‌ را نمي‌دانند.

_ اي‌ كاش‌ پيش‌ از رفتنم‌ براي‌ تو زهير مي‌شدم‌. اي‌ كاش‌ وقتي‌ به‌ خانه‌ مي‌آمدي‌ براي‌ شنيدين‌ اخباري‌ كه‌ چندين‌ بار شنيده‌ بودي‌ حرفم‌ را قطع‌ نمي‌كردي‌. اي‌ كاش‌ وقتي‌ براي‌ سخن‌ گفتن‌ و جايي‌ براي‌ ماندن‌ گذاشته‌ بودي‌. اي‌ كاش‌... .

دانلود 

سلام

من تقریبا همه کتاب های کوئیلو رو خوندم غیر یکی دو تا که نشد.

چند روز پیش کتاب الف رو از یه کتابفوشی با تخفیف خریدم.جالب بود کتاب رو که تو بازار نشر غیر قانونیه چاپ می کنند و فراوون می فروشند.

به هر حال.

از کتاب خیلی خوشم اومد.

تا صفحه 100 رو خوندم و خاک تو گورم کتاب تو اداره جا موند.تا پس فردا نمی دونم چطور تحمل کنم.

دوست ندارم از روی پی دی اف بخونم.

من خوندن کتاب کاغذی رو دوست دارم.

کتاب رو برای دانلود براتون گزاشتم و همینطور جملاتی از کتاب از یه سایت.

البته جملات زیباتری تو کتاب هست.

حتما بخونیدش.

تولد امام زمان رو هم به همه اون هایی که انتظار رو به هر شکلش چشیدند تبریک می گم.

شاد باشید.

تا بعد.