روزگار ما و خاطرات ما

ﺍﺯ دكتر ﻣﺼﺪﻕ ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ:

ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﯾﮏ ﻣﺪﯾﺮ فاسدﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻳﻚ ﻣﺪﯾﺮفاسد ﻏﺮﺑﻰ ﭼﻴﺴﺖ؟

ﮔﻔﺖ: ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﻓﺮﻧﮕﯽ ﺍﺳﺖ...!!!

ﭘﺮﺳﯿﺪﻧﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮔﻔﺖ: ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﻓﺮﻧﮕﯽ ﺭﺍﻋﻮﺽ ﻛﻨﻰ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻴﺞ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﻨﻰ ،ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻞ ﺗﻮﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﻰ ﻭ ﻛﺎﺷﻰ ﻭ ﺳﺮﺍﻣﯿﮏ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﻭ ﻭﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑشکنی ﻭ ﺳﻴﻤﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺧﺮﺩ ﻛﻨﻰ و بوى گندى راتحمل کنی ، ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻫﻰ ..

روحش شاد...

سلام

عکس بالا به نظرتون چه چیز رو پیش از همه به ذهنتون منعکس می کنه.

معصومیت و بی پناهی.

واقعا چه گناهی کرده کودک ضعیف و رنجوری که باید از روز اول بجنگه با تمام نداشته هاش.

امروز داشتم در مورد مراکز نگهداری معلولین و ایتام و سالمندان کرج سرچ می کردم تا مثلا بعد ها برم ازشون نمونه گیری کنم و بررسی انگلی.

از این جور کار ها زیاد می کنند و خوب متاسفانه به علت شرایط این افراد انگل های قشنگی هم پیدا می شه.

ولی راستش رو بخواهید هر چی بیشتر مطالب مربوط به اون ها رو می خوندم از هدف جستجوم دور می شدم و فقط  و فقط نگاه می کردم.

شرایط درد آوریه سرنوشت این بچه های معصوم بی سرپرست.بچه های معلولی که طفلی ها حتی نمی تونند از نعمت های تن سالم برخوردار باشند چه برسه به محبت و خانواده.

من آدم سنگ دلی نیستم .خوب کمی هم احساساتی هستم و برای همین وقتی در مورد این بچه های می خوندم  حتی هی کمی هم گریم گرفت.

خواهش می کنم اگر استطاعت مالی دارید .

اگر می خواهید کمی از اونچه که خداوند بهتون لطف کرده رو جبران کنید.

اگر کمی حس انسانیت دارید و از دستتون هم بر میاد به این بچه ها سر بزنید.

بهشون کمک کنید.

به خدا به هیچ جا بر نمی خوره یه گوشه از خرجی رو که برای این زندگی نکبتی می کنیم صرف  همنوعمون بکنیم .

می دونم مشکلات آدم ها اونقدر زیاده که خودشون احتیاج به یه آرامش دهنده دارند ولی باور کنید مهربونی به این کودکان بی سرپرست و محبت کردن به اون ها.سر زدن به بچه های عقب مونده و معلوم جسمی و کمک به رفع نیازهاشون حتی به مقدار کم اثری روی روحتون می زاره که قابل سنجش نیست.

کرج چندین مرکز در این زمینه ها داره که یکیش شیرخوارگاه امام علی .سایتش اینه:

http://imamali-charity.org/

 پایین هم مطلبی در مورد آسایشگاه کهریزک کرج و همینطور آدرس و شماره تماس ها و شماره حسابش رو گزاشتم.از درست بودن شماره حساب ها مطمئن نیستم چون از روی سایت ها کپی کردم.

مطلب پایین در مورد عاطفه های گمشده رو از یه سایتی برداشتم.خیلی برام خوندنشون غم انگیز بود.

امروز با یکی از دوستان داشتم حرف می زدم در مورد زندگی و ماجراهاش.

و البته عشق.

من گفتم عشق یه جور بیماری روحیه و علاجی نداره جز گزر زمان.به نظر من گزر زمان و گرد فراموشی همه چیز رو حتی تعلمات ناشی از ناکامی های عشقی رو برطرف می کنه.

ولی دوستم نظر دیگه ای داشت.

اون معتقد بود اگر واقعا کسی رو دوست داشته باشید اتفاقی افتاده که قابل فراموشی نیست.حالا اگر این حس به سرانجام و وصال ختم شده باشه یه موهبته که می تونه ما رو تو خیلی از پرتگاه های عاطفی کمک کنه و اگر هم مثل بیشتر ماجراهای زندگی به بن بست کشیده شده باشه دقیقا خود از دست دادنه.

می گفت وقتی در اثر اتفاقی عزیزی رو از دست بدید .عزیز یعنی کسی که نشه جایگزینی براش پیدا کرد و یا مثلا دست چپتون رو از مچ از دست بدید که نمی شه جای اون رو با هیچی عوض کرد بله این جور فقدانیه.

یعنی گزر عمر هم پاکش نمی کنه و نه فراموشی از یاد می برش.

آخرشم برام داستان جالبی رو تعریف کرد.اینکه زمانی از دختر خانمی خوشش می اومده و ازش تقاضای ازدواج می کنه و خوب خانم به دلایلی جواب رد می ده.و البته ازش قول می گیره که دیگه این مساله رو مطرح نکنه.

دوست ما هم مطرح نمی کنه.

دوست من یک بار ازدواج کرده که متاسفانه همسرش در اثر بیماری فوت کرد.

می گفت سال ها بعد همون خانم رو تو محل تحصیل قدیمشون می بینه.تصور کنید بعد بیست و پنج سال هم کلاسی ها دور هم جمع شده بودند و خوب حالا همه افراد جا افتاده و هر کی کسی و دارای موقعیتی.

و دوستمون هم خانم مورد علاقه شو می بینه.که اون هم از همسرش جدا شده بود.

و نکته جالب اینجاست.خانم مورد نظر برگشته بود گفته بود چرا فقط همون یک بار با جواب منفی من جا زدی و چرا هی اصرار نکردی و ...

دوستم می گفت عصبانی شدم.

یاد اون همه غصه و ناراحتی افتادم و گفتم مگه خودت اون همه دلایل برای مناسب نبودن هم نگفتی و ازم نخواستی اگر برات ارزش قایلم دیگه مطرح نکنم و اون همه زجر و ...

می دونید خانمه چی گفته بود.

اینکه بعد از پاسخ رد و بعد مدتی پشیمون شده بوده و بار ها افسوس خورده بود چرا به طریقی اون رو به دوستمون نگفته بوده و ...

الی آخر.

سرتون رو درد نیارم.

خواستم مثلا بهتون درس اخلاقی بدم.

تو زندگی غرور بی دلیل رو کنار بگزارید.خودتون رو قربانی حسرت ها و ای کاش ها نکنید.

جرات داشته باشید و دل به دریا بزنید.چه اشکالی داره اگر به مرد مورد علاقتون به شکلی گرا بدید که دوستش دارید.حداقل نشونه ای چیزی.

داستان دوست من درس عبرتی بود.

البته دوست ما عاشق زنش بود و هرگز بعد اون هم ازدواج نکرد ولی از این ماجرا به عنوان یه خاطره تلخ تعریف می کرد و همه رو هم تقصیر خانم مورد نظر می دونست.که همه رو قربانی غرورش کرد.

به قول سعید دوستم حتی اگر یه کوچولو مثلا یه پرسش علمی و غیره هم می کرد تا یخ بینمون باز شه من ادامه راه رو می رفتم ولی حتی اون کار رو هم نکرد.

بسه .زیادی بهتون آموزش رفتار های انسانی دادم.هر چند خیلی از دوستان اینجایی فضول های بی شخصیتی هستند که با درس های اخلاقی من هم به راه نمیاند وفقط و فقط محض فضولی از احوالات من سر می زنند.

نه اصغر جان راست نمی گم!!

هه.

چی شد.

برم به کارهام برسم.الانم کار اصلیم خوابه.

پس شبتون بخیر.

تا بعد.

عاطفه هاي گمشده

اينجا شيرخوارگاه بهزيستي استان البرز است و كوچولوها مي خندند!
اينجا بهشت کودکان است! شايد ديوارهاي رنگارنگي دارد و کودکان لباس هاي شيک و اسباب بازي هاي خوبي دارند و مي خندند اما آغوش مادر و دستان نوازشگر پدر را گم کرده اند.

در عمق چشمان مربيان شيرخوارگاه بهزيستي استان البرز غم موج مي زند و هميشه چشم انتظار هستند مادر و پدر يکي از اين کودکان شيرين زبان با دلتنگي به سراغ کوچولوهايشان بروند و...

تنهايي يکتا کوچولو

زن جوان تنها در راهروي بيمارستان «ثارالله» مهرشهر قدم مي زد. پشت چهره آرام او روحي ناآرام، دلي لرزان و رازي سر به مهر بود؛ رازي که نمي خواست از چشمانش خوانده شود پس نگاهش را از همه اطرافيان مي دزديد.او تنها بود و هيچ کسي براي همراهي اش نيامد. چند ساعت بعد خداوند فرشته اي کوچک را مامور کرد تا تنهايي هاي زن را پايان دهد و همدم و سنگ صبور زندگي اش باشد.يکتا کوچولو در بيست و هفتمين روز دي ماه سال گذشته در بيمارستان ثارالله مهرشهر کرج چشم به جهان گشود.

     هيچ کس نمي داند چه زماني و چگونه مادر يکتا توانست نوزادش را در بيمارستان رها کند و برود.هنگامي که مسئولان بيمارستان متوجه غيبت مادر يکتا شدند به آدرسي که در پرونده بود مراجعه کردند اما متاسفانه آدرس اشتباه بود و زن تنها بي هيچ نشاني بچه اش را رها کرده و رفته بود.روز 14 بهمن سال 92 يکتا به بهزيستي استان البرز سپرده شد تا زندگي اش را دور از خانه و خانواده اش ادامه دهد و همچنان چشم انتظار مادرش است.

دختر کوچولوي پاييزي

در بيست وسومين روز آذرماه سال 92، همان روز سرد پاييزي نوزاد دختر گريه هايش را مهمان چهره نگران مادر کرد، اما شروع زندگي او با همه فرشته هاي کوچک فرق داشت. مادري که قرار بود به او عشق بورزد و لالايي بخواند او را تنها گذاشت و رفت. نوزادي کوچک در همان روزهاي نخستين زندگي اش در بيمارستان شهيد باهنر کرج همان جايي که به دنيا آمد تنها ماند و هيچ کس نمي داند مادر چرا رفت و هيچ گاه بازنگشت.

«متانت» کوچولو يک ماه در بيمارستان تنها ماند، اما هيچ کس براي بردنش نيامد.يک ماه بعد از اين دوري در 25 دي ماه سال گذشته مسئولان بهزيستي استان البرز اين نوزاد کوچک را با حکم قضايي پذيرفتند.

دوقلوي تنها

هفتمين روز آبان سال 92 دو نوزاد دختر در بيمارستان کمالي کرج متولد شدند اما يکي از نوزادان، زندگي در اين جهان را تاب نياورد و در همان لحظات ابتدايي با زندگي وداع کرد.عجيب اين که مادر، نوزاد زنده مانده را نيز در بيمارستان رها کرد و رفت. وقتي مسئولان در جريان غيبت مادر قرار گرفتند به آدرس و نشاني اي که در پرونده وي بود مراجعه کردند اما باز هم همان داستان تکراري اتفاق افتاد.

آدرس اشتباه بود و والدين نوزاد براي شناخته نشدن، آدرس جعلي در پرونده نوشته بودند.دختر کوچولو حدود دو ماه در بيمارستان مهمان بود و پس از آن روز 14 بهمن ماه سال 92 با حکم قضايي به بهزيستي استان البرز سپرده شد.

پسرک زيبا

کسري پسرک زيبا و آرامي است که روي تختش در گوشه اتاق نوزادان شيرخوارگاه در حال شيرخوردن است.

شيشه شيرش را محکم در دستان کوچکش گرفته و با نگاهي کنجکاو هر رفت و آمدي را در اطرافش دنبال مي کند، گويي به دنبال آشنايي مي گردد. شايد هم منتظر است تا مادرش بيايد، همان که قرار بود پناهش باشد، هماني که از فرزند دلبندش گذشت و در روزهاي نخست تولد، او را تنها گذاشت و رفت.کسري روز 17 بهمن سال گذشته در بيمارستان البرز کرج به دنيا آمد و مادرش بدون او بيمارستان را ترک کرد و هيچ ردپايي از خود برجاي نگذاشت.هنگامي که مسئولان بيمارستان از بازگشت مادر کسري نا اميد شدند و تلاش ها براي يافتن وي بي نتيجه ماند، او را روز چهارم اسفند سال 92 تحويل بهزيستي البرز دادند.کسري جان شايد مادرت روزي بازگردد.

دخترک زمستان

روز پنجم اسفندماه سال 92 در يکي از خيابان هاي منطقه جهانشهر کرج مادري، دخترکش را تنها و بي دفاع رها کرد و رفت. ماموران کلانتري 13 کرج اين نوزاد دختر را که تازه متولد شده بود پيدا کردند، هيچ يک از اهالي و کسبه محله والدين او را نمي شناختند و نمي دانستند چه کسي وي را در آن منطقه رها کرده است.

ماموران نوزاد را به بيمارستان شهيد باهنر کرج تحويل دادند. دخترک 14 روز در بيمارستان ماند و سپس با حکم قضايي به بهزيستي استان البرز سپرده شد.

«تبسم» نخستين بهار زندگي اش را در شيرخوارگاه و کنار مربيان خود جشن گرفت.

بيماري سونيا کوچولو

زن جواني بي قرار و مضطرب در حالي که نوزادي يک ماهه در آغوش داشت پاي در بيمارستان شهيد باهنر کرج گذاشت. دخترک دچار عفونت شديد شده بود و از نظر بهداشتي در شرايط وخيمي به سر مي برد.شرايط سونيا آنقدر وخيم بود که پزشکان به سرعت او را بستري و درمان وي را آغاز کردند.مادر سونيا به بخش تشکيل پرونده پزشکي راهنمايي شد و در آنجا نوزادش را متولد آبان سال 92 معرفي کرد، اما زن جوان با ارائه آدرس و مشخصات نادرست از بيمارستان فرار کرد و ديگر بازنگشت.کودکي که در آذرماه سال 92 به دليل عفونت شديد بستري شده بود در 28 دي ماه 92 به دليل متواري شدن مادر به بهزيستي استان البرز سپرده شد.